Wednesday, 15 November 2017

വിയോഗശേഷം

വിയോഗശേഷം

                             അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയും നാരായ വേരുമായ പുണ്യറസൂലിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതില്‍ നിന്നല്ലാതെ അഭിവൃദ്ധിയൊന്നും സിദ്ധിക്കുകയില്ല. അനര്‍ഘമായ സ്നേഹം നശ്വര വസ്തുക്കളെയെല്ലാം വിസ്മരിച്ച് സമസ്തവും പരിത്യജിച്ച് സ്വാര്‍ത്ഥതയില്‍ നിന്നും സമ്പൂര്‍ണ്ണ മോചനം നല്‍കി ഇലാഹിലേക്ക് അടുപ്പിക്കും. പുണ്യറസൂലിന്‍റെ വിയോഗശേഷവും സ്വഹാബത്തിന്‍റെ അന്തരംഗത്ത് പുണ്യറസൂലിനോടുള്ള സ്നേഹം ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാതെ അനസ്യൂതം തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ജ്വലിച്ച് നിന്ന അവിടുന്നിനോടുള്ള രാഗവായ്പ് അടങ്ങാത്ത ആവേശമായി അവരില്‍ അലതല്ലി. ശാലീന സ്നേഹം നിമിത്തം സ്വന്തം അഭിരുചികളും ആഗ്രഹങ്ങളും അവര്‍ മാറ്റിവെച്ചു. അതീവഗഹനമായ അവിടുന്നിന്‍റെ മഹിമകളുടെ മഹോന്നത തലം വരെ ചെന്നെത്താന്‍ സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് സാധ്യമല്ലെങ്കിലും സ്വഹാബത്ത് അത് ഒരളവോളം തൊട്ടറിഞ്ഞവരാണ്. അങ്ങനെ അവര്‍ ആ സ്നേഹത്തില്‍ അവിരാമം ആവേശം കൊണ്ടു. ഇഹപരവസ്തുക്കളുടെ വിശേഷണം പുണ്യറസൂലിന്‍റെ വിശേഷണങ്ങളോട് അനുരൂപമില്ലാത്തതിനാല്‍ അവയുടെ മാധ്യമം മൂലം പുണ്യറസൂലിന്‍റെ വിശേഷണങ്ങള്‍ വിശദീകരിക്കല്‍ വിഷമമാണ്. ഇമാം ബൂസ്വൂരി (റ) പറഞ്ഞു: "പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) അവിടുന്നിന്‍റെ വിശേഷണങ്ങളില്‍ പങ്കുകാരനെ തൊട്ട് പരിശുദ്ധനാണ്". അഥവാ അവിടുന്നിന്‍റെ വിശേഷണങ്ങള്‍ അതേ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയിലും കാണുകയില്ല. എന്തെല്ലാം ആലോചിച്ചാലും എത്രമാത്രം വ്യക്തമായി ഗ്രഹിച്ചാലും പുണ്യറസുലിന്‍റെ വിശേഷണങ്ങളില്‍ നിന്നും തുലോം അകലത്തിലും വ്യത്യസ്തതയിലുമായിരിക്കും അവ. ഇമാം ബൂസ്വൂരി (റ) പറഞ്ഞു: അവിടുന്നിന്‍റെ വിശേഷണങ്ങള്‍ വിഭജിക്കപ്പെടാത്തതാണ്. മറ്റു വസ്തുക്കളിലെ വിശേഷണങ്ങള്‍ വിഭജന വിധേയമാണ്. ഭൗതിക പാരത്രിക വസ്തുക്കളേക്കാളും സ്വര്‍ഗ്ഗം അതിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളേക്കാളും പ്രിയങ്കരം പുണ്യറസൂലും അല്ലാഹുവുമായിരിക്കലാണ് വിശ്വാസത്തിന്‍റെ രുചി ആസ്വദിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമെന്ന് പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) സ്വഹാബത്തിനെ പഠിപ്പിച്ചത് ഇമാം ബുഖാരി (റ) നമുക്ക് ഉദ്ധരിച്ചു നല്‍കുന്നു. പുണ്യറസൂലിനെ (സ്വ) സ്നേഹിക്കാതെ അതല്ലെങ്കില്‍ പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ലുപരി സ്വര്‍ഗ്ഗത്തെ കൊതിക്കുന്നവര്‍ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ രുചി അറിയാത്തവരാണെന്ന് സാരം. എന്ത് ചെയ്യാം? വിശപ്പും രുചിയുമില്ലാത്തവന് ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കുന്നതിലും പ്രയാസമാണ് പുണ്യറസൂലി (സ്വ) നോടുള്ള സ്നേഹവും അതിന്‍റെ രുചിയുമില്ലാത്തവര്‍ക്ക് അവിടുന്നിനോടുള്ള സ്നേഹം ഊട്ടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. 
സ്വഹാബത്തിന്‍റെ അന്തരംഗത്തെ ഹര്‍ശപുളകിതമാക്കത്തക്കവണ്ണം ഉത്കര്‍ഷം പ്രാപിച്ചതായിരുന്നു അവരുടെ സ്നേഹം. അതാണ് വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ലഹരി നുകരാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമെന്ന് അവര്‍ക്ക് ബോധ്യവുമായിരുന്നു.
                       പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) വിടപറയുമെന്ന് സ്വഹാബത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. എന്നാലും പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ വിയോഗം അവര്‍ക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഇതിനെ കുറിച്ചാണ് അല്ലാഹു പറഞ്ഞത് : "മുഹമ്മദ് ഒരു പ്രവാചകന്‍ മാത്രമാണ്" (). അഥവാ വിയോഗമില്ലാത്തവരല്ല പ്രവാചകന്‍ മാത്രമാണ്. സ്വഹാബത്ത് വിയോഗത്തെ നിഷേധിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സുകള്‍ക്ക് അതുള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പ്രയാസമായിരുന്നു. പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ വിയോഗമറിഞ്ഞ ഉമര്‍ (റ) കുതിച്ചെത്തി തിരുമുഖത്ത് നിന്നും വസ്ത്രം മാറ്റി ഒരു നോക്ക് ദര്‍ശിച്ച് വിയോഗം ഉമര്‍ (റ) വിശ്വസിച്ചില്ല. പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) തിരിച്ചുവരുമെന്ന് തന്നെ അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ഇലാഹീ സന്നിധി പുല്‍കിയിരിക്കുന്നു എന്ന ദുഃഖസത്യം ഉമര്‍ (റ)നെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ മുഗീറ (റ) നടത്തിയ ശ്രമം വിഫലമായി. പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) മരിച്ചിട്ടില്ല എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിലായിരുന്ന ഉമര്‍ (റ) പള്ളിയിലെത്തി ആക്രോശിച്ചു. പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) മരിച്ചെന്ന് ചില കപടന്മാര്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അല്ലാഹുവാണേ സത്യം! അവിടുന്ന് മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തീര്‍ച്ച. മൂസാ നബി (അ) അല്ലാഹുവിന്‍റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയത് പോലെ പുണ്യറസൂലും (സ്വ) അല്ലാഹുവിന്‍റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയതാണ്. അല്ലാഹുവാണേ സത്യം! മൂസാ നബി (അ) മടങ്ങിവന്നത് പോലെ തിരുനബി (സ്വ) യും മടങ്ങിവരിക തന്നെ ചെയ്യും. പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) മരിച്ചെന്ന് പ്രചരിപ്പിച്ചവരുടെ കൈകാലുകള്‍ പ്രവാചകന്‍ മടങ്ങിവന്നാല്‍ ഛേദിക്കുന്നതാണ്. ധീരരില്‍ ധീരനായ ഉമര്‍ (റ) ന്‍റെ ശബ്ദം പളളിയെ പ്രകമ്പനം കൊളളിച്ചു. ഉമറി (റ) ന്‍റെ ചുറ്റും കൂടിയ സ്വഹാബത്തിലും പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ പ്രത്യാഗമനത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഉമറി (റ) ന്‍റെ വാക്കുകള്‍ പ്രതീക്ഷകളുണര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങി. അവരതില്‍ ആശ്വാസം കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു. അബൂബക്കര്‍ (റ) കടന്നുവരുമ്പോഴും ഉമര്‍ (റ) പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അബൂബക്കര്‍ (റ) വന്ന് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനിലെ മുഹമ്മദ് (സ്വ) ഒരു പ്രവാചകന്‍ മാത്രമാണെന്ന് ഓതിക്കൊടുത്തു. അഥവാ മരണമില്ലാത്ത അവസ്ഥ പുണ്യറസൂലി(സ്വ)ലില്ല. തിരുനബി (സ്വ) ക്ക് മുമ്പും പ്രവാചകന്മാര്‍ വന്ന് പോയിട്ടുണ്ട് എന്നും ബോധ്യപ്പെടുത്തി കൊടുത്തപ്പോഴാണ് ഉമറി (റ) നും സ്വഹാബത്തിനും ബോധം തിരിച്ചുവരുന്നത്. 
                   ചുരുക്കത്തില്‍ സ്വഹാബത്ത് തിരുനബി (സ്വ) യുടെ വിയോഗം പോലും ചിന്തിക്കാന്‍ മടിച്ചവരായിരുന്നു. തിരുനബി (സ്വ) മുആദ് ബ്നു ജബലി (റ) നെ യമനിലേക്ക് നിയോഗിക്കുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞു: ഓ മുആദ്! ഒരു പക്ഷേ ഈ വര്‍ഷത്തിന് ശേഷം നിങ്ങളെന്നെ കണ്ടില്ലെന്ന് വരാം. പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ വേര്‍പാടിലേക്കുള്ള സൂചനയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മുആദ് (റ) വാവിട്ട് കരഞ്ഞു. (അഹ്മദ്)
                    ഇവിടെ തന്നെ തുടരാനും അല്ലെങ്കില്‍ അല്ലാഹുവിലേക്ക് പോകാനും ഒരു ദാസന് അല്ലാഹു അനുമതി നല്‍കി എന്ന് പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അത് അവിടുന്നിന്‍റെ വേര്‍പാടിലേക്കുള്ള സൂചനയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അബൂബക്കര്‍ (റ) പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു( ബുഖാരി).
അബ്ദുല്ലാഹി ബ്നു ഉമറി (റ) ല്‍ നിന്നും നിവേദനം: അബൂബക്കറി (റ) ന്‍റെ മരണകാരണം തന്നെ പുണ്യറസൂലി(സ്വ) ന്‍റെ വേര്‍പാടായിരുന്നു. പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ വേര്‍പാടോട് കൂടി അബൂബക്കറി (റ) ന്‍റെ ശരീരം മെലിയാന്‍ തുടങ്ങി (മുസ്നദു അബീബക്കര്‍). 
                   അബൂജഅ്ഫറി (റ) ല്‍ നിന്നും നിവേദനം: പുണ്യറസൂലി(സ്വ) ന്‍റെ വിയോഗശേഷം അവടുന്നിന്‍റെ പുന്നാരമകള്‍ ഫാത്വിമ (റ) ചിരിക്കുന്നതായി ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടേയില്ല (അല്‍വഫാ -ഇബ്നുല്‍ ജൗസി).പുണ്യറസൂലി (സ്വ) നെ മറവ് ചെയ്തവരില്‍ പെട്ട അനസ് (റ) നോട് ഫാത്വിമ ബീവി (റ) ചോദിച്ചു: ഓ! അനസ്! പുണ്യറസൂലി (സ്വ) നെ മണ്ണില്‍ മറവ് ചെയ്ത് നിങ്ങള്‍ക്കെങ്ങനെ തിരിച്ചുവരാന്‍ സാധിച്ചു. ഹമ്മാദ് (റ) പറയുന്നു: ഈ സംഭവം ഉദ്ധരിച്ച് അനസി (റ) ന്‍റെ ശിഷ്യനും പ്രഗത്ഭ താബിഉമായ സാബിത്തുല്‍ ബുനാനി (റ) തന്‍റെ വാരിയെല്ലുകള്‍ കോര്‍ക്കുന്ന രൂപത്തില്‍ ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞു (അല്‍വഫാ-ഇബ്നുല്‍ജൗസി).
                             അലി (റ) യില്‍ നിന്നും നിവേദനം: ഫാത്വിമ ബീവി (റ) പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബ്റില്‍ നിന്നും ഒരുപിടി മണ്ണെടുത്ത് മഹതിയുടെ കണ്ണോട് ചേര്‍ത്ത് വെച്ച് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറയുമായിരുന്നു: അങ്ങയുടെ ഖബറിന്‍റെ മണ്ണ് വാസനിച്ച ഒരാള്‍ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ ഇനി വേറെ സുഗന്ധത്തിലേക്ക് ആവശ്യമില്ല (അല്‍ വഫാ - ഇബ്നുല്‍ ജൗസി, സുബ്ലുല്‍ ഹുദാ).
                       പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ വിയോഗശേഷം ഹബീബില്ലാത്ത മദീനയില്‍ നില്‍ക്കാനാവാതെ ബിലാല്‍ (റ) മദീന വിടാന്‍ തീരുമാനിച്ച വിവരം അറിഞ്ഞ അബൂബക്കര്‍ (റ) പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ പള്ളിയില്‍ വാങ്ക് കൊടുത്തു കൊണ്ട് തന്നെ ബിലാല്‍ (റ) തുടരണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ അബൂബക്കര്‍ (റ) ബിലാലി (റ) നെ മദീന വിട്ട് പോകുന്നതിനെ വിലക്കിയപ്പോള്‍ ബിലാല്‍ (റ) അബൂബക്കറി (റ) നോട് പറഞ്ഞു: പുണ്യറസൂലി(സ്വ)ല്ലാത്ത മദീനയില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ എനിക്ക് സാധ്യമല്ല. പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) നിന്നിരുന്ന സ്ഥലം അവിടുന്നില്ലാതെ കാണാന്‍ എനിക്ക് ശക്തിയില്ല (കര്‍മാനി). ബിലാലി (റ) ന്‍റെ മറുപടി ഇമാം ബുഖാരി (റ) ഉദ്ധരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെ: ഓ! അബൂബക്കര്‍! താങ്കള്‍ വില കൊടുത്ത് വാങ്ങി എന്നെ മോചിപ്പിച്ചത് താങ്കള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണെങ്കില്‍ എന്നെ മദീന വിട്ട് പോകുന്നതില്‍ നിന്ന് തടഞ്ഞുകൊള്ളുക. അല്ല അല്ലാഹുവിന്‍റെ പ്രീതി പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് എന്നെ മോചിപ്പിച്ചതെങ്കില്‍ എന്നെ പോകാന്‍ അനുവദിക്കുക. (ബുഖാരി). പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) നിന്ന മിമ്പറും മിഹ്റാബും അവിടുന്നിന്‍റെ ഭവനവും മറ്റു സ്ഥലങ്ങളും അവിടുന്നില്ലാതെ കാണാന്‍ എനിക്ക് സാധിക്കില്ലായെന്ന് പറഞ്ഞത് ബിലാലാ (റ) ണ്. 
                       കനലായി മാറുന്ന മണലില്‍ മക്കയിലെ മുശ്രിക്കുകള്‍ ബിലാലിനെ വിവസ്ത്രനായി കിടത്തി വെയിലിന്‍റെ താപമേറ്റ് ചുട്ടുപഴുത്ത പാറക്കല്ല് ചുമന്ന് കൊണ്ടുവന്ന് മാറില്‍ വെച്ച് താഴെയും മേലെയും ഒരുപോലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന സമയത്ത് ലാത്തയേയും ഉസ്സയെയും വിളിക്കൂ എന്ന് ആക്രോശിക്കുമ്പോഴും "അഹദ്.. അഹദ്" എന്ന് മാത്രം മന്ത്രിച്ച അധരങ്ങളുടെ ഉടമയായ അതിധീരനായ ബിലാലി (റ) ന് പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ പുണ്യറസൂലില്ലാത്ത മദീനയില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. അവിടുന്ന് നില്‍ക്കുകയും ഇരിക്കുകയും ചെയ്ത സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് അവിടുന്നില്ലാതെ നോക്കാന്‍ അശക്തനായിരുന്നു ധീരനായ ബിലാല്‍ (റ). 
                      അമ്മാറ് ബ്നു യാസിര്‍ (റ) പറയുന്നു: മക്കാ മുശ്രിക്കുകള്‍ പറയാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചത് ശക്തമായ പീഡനങ്ങള്‍ ഏറ്റപ്പോള്‍ ബിലാല്‍ (റ) ഒഴികെയുള്ള എല്ലാവരും പറഞ്ഞു: ഈ ശക്തമായ പീഡനത്തില്‍ നിന്നും ബിലാലി (റ) നെ വില കൊടുത്തു വാങ്ങി സ്വതന്ത്രനാക്കിയത് അബൂബക്കര്‍ (റ) ആണ്. അദ്ദേഹത്തോടാണ് ബിലാല്‍ (റ) പറഞ്ഞത്: നിങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണ് വാങ്ങിയതെങ്കില്‍ എന്നെ തടഞ്ഞുകൊള്ളുക. അതല്ല അല്ലാഹുവിന്‍റെ പ്രീതി പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടാണെങ്കില്‍ എന്നെ പോകാന്‍ അനുവദിക്കുക. അങ്ങനെ ബിലാല്‍ (റ) മദീന വിട്ട് ശാമിലെ ഹലബ് എന്ന പ്രദേശത്ത് താമസിക്കുമ്പോള്‍ പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) സ്വപ്നത്തില്‍ വന്ന് ചോദിച്ചു: എന്ത് പറ്റി ബിലാലേ? താങ്കള്‍ക്ക് എന്നെ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ സമയമായില്ലേ? പേടിച്ച് വിഷമിച്ച് സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്ന ബിലാല്‍ (റ) ഒട്ടകപ്പുറത്ത് കയറി  "ലബ്ബൈക്ക യാ റസൂലല്ലാഹ്" (ഞാനിതാ വീണ്ടും വീണ്ടും അവിടുന്നിന്‍റെ വിളിക്ക് ഉത്തരം ചെയ്യുന്നു) എന്ന് പറഞ്ഞ് മദീനയിലേക്ക് യാത്ര പുറപ്പെട്ടു. മദീനയിലെത്തി ആദ്യം ചെന്നത് പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ റൗളാ ശരീഫിലായിരുന്നു. ബിലാല്‍ (റ) തന്‍റെ മുഖം പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബറിനോട് ചേര്‍ത്ത് വെച്ച് കരയാന്‍ തുടങ്ങി. അവിടേക്ക് പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ പേരക്കിടാങ്ങളായ ഹസന്‍ (റ), ഹുസൈന്‍ (റ) എന്നിവര്‍ കടന്നുവന്നു. ബിലാല്‍ (റ) അവരെ തന്നിലേക്ക് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് ചുംബിച്ചു. അവരിരുവരും ബിലാലി (റ) നോട് പറഞ്ഞു: താങ്കള്‍ താങ്കളുടെ വാങ്ക് കേള്‍ക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൊതിയാവന്നു. പുണ്യറസുലിന്‍റെ മക്കളല്ലേ അവരുടെ ആഗ്രഹം ബിലാലിന് തള്ളിക്കളയാന്‍ പറ്റുമോ? ബിലാല്‍ (റ) പള്ളിയുടെ മച്ചില്‍ കയറി സാധാരണ വാങ്ക് കൊടുക്കാന്‍ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് വാങ്ക് കൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അല്ലാഹു അക്ബര്‍.. അല്ലാഹു അക്ബര്‍.. എന്ന ബിലാലി (റ) ന്‍റെ ശബ്ദം മദീനയെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. അശ്ഹദു അന്‍ ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്.. എന്ന് കൂടി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പ്രകമ്പനം കൂടുതലായി. അശ്ഹദു അന്ന മുഹമ്മദന്‍ എന്ന് കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും വൃദ്ധകളും വീട് വിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി പറയാന്‍ തുടങ്ങി: പുണ്യറസൂലി (സ്വ) നെ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ വിയോഗത്തിന് ശേഷം ആ ദിവസത്തേക്കാളും ഒരാളും കരഞ്ഞതായി ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല (ഇബ്നു അസാകിര്‍). 
                   സൈദ് (റ) തന്‍റെ പിതാവായ അസ്ലമി (റ) ല്‍ നിന്നും നിവേദനം: ഒരിക്കല്‍ ഉമര്‍ ബ്നു ഖത്താബ് (റ) മസ്ജിദുന്നബവിയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോള്‍ പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബ്റിന്നരികില്‍ മുആദ് ബ്നു ജബല്‍ (റ) ഇരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു. (ത്വബ്റാനി, ഇബ്നുമാജ, ഹാകിം). മുഹമ്മദ് ബ്നുല്‍ മുന്‍കദിറില്‍ നിന്നും നിവേദനം: "പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബ്റിന്നരികില്‍ ജാബിര്‍ (റ) ഇരുന്ന് കരയുന്നതായി ഞാന്‍ കണ്ടു. ജാബിര്‍ (റ) പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു: ഈ സന്നിധിയിലാണ് കണ്ണുനീര്‍ വാര്‍ക്കേണ്ടത് (ബൈഹഖി). 
                           ഇബ്നുല്‍ മുബാറക് (റ) ല്‍ നിന്നും നിവേദനം: ഒരിക്കല്‍ ഒരു സ്ത്രീ ആഇശ ബീവി (റ) യുടെ അരികില്‍ വന്ന് പറഞ്ഞു: എനിക്ക് പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബ്ര്‍ ഒന്ന് കാണിച്ചു തരണം. ആഇശ ബീവി (റ) ആ സ്ത്രീക്ക് ഖബ്ര്‍ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ആ സ്ത്രീ കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് മരിച്ചു (അഹ്മദ്, ശിഫാ).
അബ്ദുല്ലാഹി ബ്നു ദീനാറി (റ) ല്‍ നിന്നും അബ്ദുല്ലാഹി ബ്നു ഉമര്‍ (റ) പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബ്റിന്നരികില്‍ നിന്ന് പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെയും അബൂബക്കര്‍ (റ), ഉമര്‍ (റ) ന്‍റെയും മേലില്‍ സ്വലാത്ത് ചൊല്ലുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് (മുവത്വ). ദാവൂദ് ബ്നു അബീസ്വാലിഹി (റ) ല്‍ നിന്നും നിവേദനം: "മസ്ജിദുന്നബിയിലെത്തിയ മര്‍വാന്‍ (റ) ഒരാള്‍ പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബ്റിന് മേല്‍ മുഖം വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് മര്‍വാന്‍ (റ) ചോദിച്ചു: നിങ്ങള്‍ എന്താ കാണിക്കുന്നതെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്കറിയുമോ? അയാള്‍ തല ഉയര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ അത് പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ പ്രമുഖ സ്വഹാബിയായ അബൂ അയ്യൂബില്‍ അന്‍സ്വാരി (റ) ആയിരുന്നു. തല ഉയര്‍ത്തിയ അബൂ അയ്യൂബ് (റ) മറുപടി പറഞ്ഞു: അറിയാം. ഞാന്‍ വന്നത് പൂണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ സമക്ഷത്തിലാണ്. അല്ലാതെ ഏതെങ്കിലും കല്ലിന്‍റെ അരികിലില്ല. (അഹ്മദ്, ഹാകിം, ത്വബ്റാനി). അബ്ദുല്ല തന്‍റെ പിതാവായ മുനീബില്‍ നിന്നും നിവേദനം: പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബ്റിന്നരികില്‍ ചെന്ന് അനസ് ബ്നു മാലിക് (റ) കൈ ഉയര്‍ത്തുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് (ബൈഹഖി). നാഫിഇല്‍ നിന്നും നിവേദനം: നിശ്ചയം ഇബ്നു ഉമര്‍ (റ) യാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നാല്‍ രണ്ട് റക്അത്ത് നിസ്കരിക്കുകയും നിസ്കരിച്ചതിന് ശേഷം പുണ്യറസൂലി (സ്വ) നെ സന്ദര്‍ശിക്കും. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വലത് കരം പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ ഖബ്റിന് മുകളില്‍ വെച്ച് ഖിബ്ലയിലേക്ക് പിന്നിട്ട് പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന് സലാം ചൊല്ലും. പിന്നെ അബൂബക്കര്‍ (റ) ഉമര്‍ (റ) എന്നിവര്‍ക്ക് സലാം ചൊല്ലും (ശിഫാ).
                       ഹാഫിള് ഇബ്നു ഹജറുല് അസ്ഖലാനി (റ) ബുഖാരിയുടെ വിശദീകരണമായ ഫത്ഹുല്‍ ബാരിയില്‍ പറയുന്നു: പുണ്യറസൂലിന്‍റെ മിമ്പറും ഖബ്റും ചുംബിക്കുന്നതില്‍ വിരോധമില്ലെന്ന് അഹ്മദ് ബ്നു ഹമ്പലി (റ) ല്‍ നിന്നും ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മഹാനായ അബ്ദുല്ലാഹി ബ്നു സൈദ് (റ) തന്‍റെ കൃഷിയിടത്തില്‍ ജോലി ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ വിയോഗവിവരം അറിയുന്നത്. ഉടനെ മഹാന്‍ അല്ലാഹുവിനോട് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു: നാഥാ! എന്‍റെ കണ്ണിന്‍റെ കാഴ്ച നീ എടുത്തു കളയണേ! എന്‍റെ ഹബീബില്ലാത്ത ലോകത്ത് എനിക്ക് ഇനി ഒരാളെയും കാണണ്ട (മവാഹിബ്). ഖാസിം ഇബ്നു മുഹമ്മദില്‍ നിന്നും നിവേദനം: പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ നിന്നും ഒരു സ്വഹാബിയുടെ കണ്ണിന്‍റെ കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തെ സന്ദര്‍ശിച്ച ചിലര്‍ കണ്ണിന്‍റെ കാഴ്ച തിരിച്ചു കിട്ടട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞു. അവരോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ഞാന്‍ രണ്ട് കണ്ണിന്‍റെയും കാഴ്ച ആഗ്രഹിച്ചത് എന്‍റെ ഹബീബിനെ കാണാനായിരുന്നു. പുണ്യറസൂലി (സ്വ) ന്‍റെ വിയോഗ ശേഷം അല്ലാഹുവാണേ സത്യം എന്‍റെ കണ്ണിന് കാഴ്ച ലഭിച്ചാലും ഞാന്‍ സന്തോഷിക്കുകയില്ല (അല്‍ അദബുല്‍ മുഫ്റദ്).
                      പുണ്യറസൂല്‍ (സ്വ) ചേര്‍ന്ന് നിന്ന് ഖുത്വുബ ഓതിയിരുന്ന ഈത്തപ്പനത്തടി അവിടുന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറിയതിന്‍റെ പേരില്‍ ഏങ്ങിയേങ്ങി കരഞ്ഞെങ്കില്‍ നാമല്ലേ അവിടുന്നിന്‍റെ വേര്‍പാടിന് വേണ്ടി കരയാന്‍ ഏറ്റവും അര്‍ഹര്‍. അവിടുന്നിന്‍റെ ബഹുമാനത്തിന്‍റെ ഭാഗമായാണ് പുണ്യറസൂലിനുള്ള വണക്കം അല്ലാഹുവിനുള്ള വണക്കം തന്നെയാണെന്ന് അല്ലാഹു പറഞ്ഞത്. "വല്ലവനും പുണ്യറസൂലി (സ്വ) നെ വഴിപ്പെട്ടാല്‍ അവന്‍ അല്ലാഹുവിനെ തന്നെയാണ് വഴിപ്പെടുന്നത്". 
                                                                                                              - ബാഖവി -

പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തിലെ സഹായി

പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തിലെ സഹായി


                മുത്തായ തങ്ങള്‍ (സ്വ) യെ സര്‍വ്വലോകര്‍ക്കും അനുഗ്രഹമായിട്ടാണ് അല്ലാഹു അയച്ചത്. പരിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ അത് സാക്ഷീകരിക്കുന്നു: അപ്പോള്‍ ഏത് പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിലും തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) നമുക്ക് അനുഗ്രഹമാകണം. അതാണ് അവിടുത്തെ മഹത്തായ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടത്രെ യുദ്ധത്തില്‍ കണ്ണും മറ്റും നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വഹാബികള്‍ തിരുസവിധത്തിലെത്തി പരാതി ബോധിപ്പിച്ചതും തിരുനബി (സ്വ) അത് ശരിയായ രൂപത്തിലാക്കിയതും. അത്തരം സംഭവങ്ങള്‍ നിരവധിയുണ്ട്. അതുപോലെ ഏതാനും പേര്‍ക്ക് മാത്രം തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട പത്തിരിയും ഇറച്ചിയും തിരുനബി (സ്വ) യടെ മുഅ്ജിസത്ത് (അമാനുഷിക ശക്തി) കൊണ്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സ്വഹാബികളും ഭക്ഷിച്ച സംഭവവും വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്.
                       വെള്ളത്തിനായി ആവശ്യം വന്ന സ്വഹാബത്ത് നബി (സ്വ) യുടെ മുമ്പില്‍ പരാതി ബോധിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ അവിടുത്തെ വിരലില്‍ നിന്നും വെള്ളം പുറപ്പെടുവിച്ച് സ്വഹാബത്തിന് കൊടുത്ത് അവരുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ അവര്‍ നിര്‍വ്വഹിച്ച സംഭവവും പ്രസിദ്ധം തന്നെ.
ഇതുപോലെ വഫാത്തിന് ശേഷം ഈ ഉമ്മത്തിന് സഹായമായി അനുഗ്രഹമായി മുത്തായ തങ്ങള്‍ (സ്വ) നമ്മോടൊപ്പമുണ്ടെന്ന് ഹദീസുകളും ചരിത്രങ്ങളും വിളിച്ചോതുന്നു.
                      "ഖിയാമം നാള്‍ വരെ നിങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാനുണ്ടാവലിനെ അല്ലാഹുവിനോട് തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്" എന്ന് തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) പ്രസ്താവിക്കുന്നു (തുഹ്ഫത്തുസ്സുവ്വാര്‍ 29).
                    "നിങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുക: തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങളില്‍ റസൂലുല്ലാഹി ഉണ്ട്" എന്ന് ഖുര്‍ആനും സാക്ഷീകരിക്കുന്നു. വഫാത്തിന് ശേഷം തിരുനബി (സ്വ) സഹായം ചെയ്ത ഏതാനും സംഭവങ്ങള്‍ കുറിക്കാം. മുഹമ്മദ് ബ്നുല്‍ മുന്‍കദിര്‍ തന്‍റെ പിതാവില്‍ നിന്നും ഉദ്ധരിക്കുന്നു: പിതാവ് പറഞ്ഞു: ജിഹാദ് ഉദ്ദേശിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്‍ എന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ കൈയില്‍ 80 ദീനാര്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു: ആവശ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ ഇത് ചെലവഴിച്ചു കൊള്ളുക. ഞാന്‍ വരുമ്പോള്‍ തന്നാല്‍ മതി. അങ്ങനെ ആ മനുഷ്യന്‍ യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. മദീനയില്‍ ഉണ്ടായ ഒരു ക്ഷാമം കാരണത്താല്‍ ആ പണം എന്‍റെ പിതാവിന് ചെലവഴിക്കേണ്ടിവന്നു. അധികം താമസിയാതെ ആ മനുഷ്യന്‍ തിരിച്ചെത്തി പണം ആവശ്യപ്പെട്ടു. പിതാവ് പറഞ്ഞു: നിങ്ങള്‍ നാളെ വരിക. അന്നേദിവസം രാത്രി നബി (സ്വ) യുടെ ഖബ്റ് കൊള്ളെയും മിമ്പര്‍ കൊള്ളെയും തവസ്സുലാക്കി പിതാവ് മദീനത്തെ പള്ളിയില്‍ രാപാര്‍ത്തു. നേരം വെളുക്കാറായപ്പോള്‍ ഒരു വ്യക്തി 80 ദീനാര്‍ അടങ്ങുന്ന ഒരു പണ സഞ്ചി കൊടുക്കുകയും അത് ആ മനുഷ്യന് കൊടുത്ത് വീടുകയും ചെയ്തു (തുഹ്ഫത്തുസ്സുവ്വാര്‍ 58).
                               അബുല്‍ ഖൈര്‍ അല്‍ അഖ്ത്വഇയ്യ് (റ) പറയുന്നു: ഞാന്‍ മദീനയില്‍ കടന്നു ചെന്നു. എന്‍റെ കൈയില്‍ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല. അഞ്ച് ദിവസം ഞാന്‍ ഒരു ഭക്ഷണവും കഴിച്ചിട്ടില്ല. അവസാനം തിരുദൂതരുടെ ഖബ്റ് ശരീഫിലെത്തി തിരുനബി (സ്വ) ക്കും അബൂബക്കര്‍ (റ), ഉമര്‍ (റ) എന്നിവര്‍ക്ക് സലാം ചൊല്ലി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: അല്ലാഹുവിന്‍റെ റസൂലേ! ഞാന്‍ അങ്ങയുടെ അതിഥിയാണ്. അത് പറഞ്ഞ് അല്‍പം മാറി ഞാന്‍ ഇരുന്നുറങ്ങി. നബി (സ്വ) യെ ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു. അബൂബക്കര്‍ (റ) തിരുനബി (സ്വ) യുടെ വലത് ഭാഗത്തും ഉമര്‍ (റ) ഇടത് ഭാഗത്തും. അലി (റ) തിരുദൂതരുടെ മുന്നിലുമുണ്ട്. എന്നെ അലി (റ) എന്നെ അനക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: എണീക്കുക, നബി (സ്വ) വന്നിരിക്കുന്നു. ഉടന്‍ ഞാന്‍ ചെന്ന് നബി (സ്വ) യെ ചുംബിച്ചു. അപ്പോള്‍ നബി (സ്വ) എനിക്ക് ഒരു പത്തിരി തന്നു. അതിന്‍റെ പകുതി വരെ ഞാന്‍ തിന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നു. നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ തിന്ന പത്തിരിയുടെ പകുതി ഭാഗം എന്‍റെ കൈയില്‍. ഇത് പോലൊരു സംഭവം ഇബ്നുല്‍ ജലാഅ് (റ) നെ തൊട്ടും ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 
                         ഇബ്നു അസാകിര്‍ (റ) തന്‍റെ താരീഖില്‍ ഒരു ബാഗ്ദാദ്കാരനെ തൊട്ട് ഉദ്ധരിക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്‍ തിരുനബിയുടെ ഖബ്റിനരികിലെത്തി സുബ്ഹിയുടെ വാങ്ക് കൊടുത്തു. ഇത് കേട്ട് പള്ളിയുടെ ഒരു പരിപാലകന്‍ വന്ന് ആ മനുഷ്യനെ അടിച്ചു. അപ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരുനബി (സ്വ) യുടെ മുമ്പില്‍ പരാതി പറഞ്ഞു. നബിയേ! അങ്ങയുടെ ഹള്റത്തില്‍ വെച്ചാണ് ഈ മനുഷ്യന്‍ എന്നെ പ്രഹരിച്ചത്. ഉടനെ ആ പരിപാലകന് തളര്‍ച്ച ബാധിക്കുകയും വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും മൂന്ന് ദിവസമായപ്പോള്‍ മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അക്രമിക്കപ്പെട്ടയാളുടെ അപേക്ഷ സ്വീകരിച്ചതല്ലേ തിരുനബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ ചെയ്തത്.
                                 ഒരുനാട്ടില്‍ ഒരാള്‍ക്ക് ഒരു രോഗം ബാധിച്ചു. വൈദ്യന്മാര്‍ക്ക് അത് ചികിത്സിച്ച് ഭേദമാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവര്‍ നിരാശരായി. അങ്ങനെ മുഹമ്മദ് അബൂ അബ്ദില്ലാഹ് എന്നവര്‍ തിരുഹള്റത്തിലേക്ക് ആ രോഗത്തിന് ശമനം ചോദിച്ച് കൊണ്ട് ഒരു കത്ത് എഴുതി. അതില്‍ ഏതാനും വരി പദ്യങ്ങളും കുറിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു യാത്രാ സംഘത്തെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. ആ സംഘം തിരുഹള്റത്തിലെത്തി അത് വായിച്ചു. ഉടന്‍ തന്നെ ആ മനുഷ്യന്‍റെ രോഗം ശിഫയായി (തുഹ്ഫത്തുസ്സുവ്വാല്‍ 64)
                           മിസ്ബാഹുള്ളലാം (പേജ് 182) എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പറഞ്ഞ സംഭവം കാണുക: ബഗ്ദാദില്‍ ഒരു അത്തര്‍ കച്ചവടക്കാരനുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വളരെ വിശ്വസ്തനായിരുന്നു. വലിയ ഒരു കടബാധ്യത അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായി. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം നിസ്കാരം, ദുആ എന്നിവയില്‍ മാത്രം വ്യാപൃതനായി വീട്ടില്‍ തന്നെ കഴിഞ്ഞ് കൂടി. ഒരു ജുമുഅയുടെ രാവില്‍ പതിവ് ചര്യകള്‍ ചെയ്ത് ഉറങ്ങിയ അദ്ദേഹം തിരുനബി (സ്വ) യെ സ്വപ്നം കണ്ടു. നബി (സ്വ) സ്വപ്നത്തില്‍ ഇദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: "നീ അലിയ്യ് ബ്നു ഈസയെ സമീപിക്കണം. നിനക്ക് 400 ദീനാര്‍ നല്‍കാന്‍ അദ്ദേഹത്തോട് ഞാന്‍ കല്‍പിച്ചിട്ടുണ്ട്". അത്തര്‍ കച്ചവടക്കാരന് കടമുണ്ടായിരുന്നത് 600 ദീനാറായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഭരണാധിപനായ അലിയ്യ് ബ്നു ഈസയെ കാണാന്‍ അദ്ദേഹം ചെന്നെങ്കിലും ഭരണാധിപന്‍റെ അടുക്കലേക്ക് കടത്തിവിട്ടില്ല. ഭരണാധിപന്‍റെ കൂട്ടുകാരന്‍ അബൂബക്കര്‍ മുഹമ്മദ് എന്നയാള്‍ ഇദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു. ചെറിയ രീതിയില്‍ പരിചയമുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് പ്രസ്തുത വിവരം ആ കൂട്ടുകാരനെ ധരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു: പാതിരാത്രി കഴിഞ്ഞത് മുതല്‍ ഭരണാധിപന്‍ താങ്കളെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നീ ഇവിടെത്തന്നെ നില്‍ക്കുക. ഞാന്‍ ചെന്ന് കാര്യം ബോധിപ്പിക്കാം. അധികം താമസിച്ചില്ല; കൂട്ടുകാരന്‍ മടങ്ങിവന്ന് അലിയ്യ് ബ്നു ഈസയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അലിയ്യ് ബ്നു ഈസ പേരും മറ്റും ചോദിച്ചപ്പോള്‍ വ്യക്തമായ മറുപടി ആ മനുഷ്യന്‍ കൊടുത്തു. അലിയ്യ് ബ്നു ഈസ പറഞ്ഞു: തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) എന്‍റെയടുക്കല്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ വന്ന് അത്തര്‍ കച്ചവടക്കാരനായ താങ്കള്‍ക്ക് 400 ദീനാര്‍ നല്‍കാന്‍ എന്നോട് കല്‍പിക്കുകയുണ്ടായി. അപ്പോള്‍ ആ ചെന്ന മനുഷ്യനും താന്‍ കണ്ട സ്വപ്നം വിവരിച്ചു. കേട്ട് നിന്ന അലിയ്യ് ബ്നു ഈസയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. 1000 ദീനാര്‍ അലിയ്യ് ബ്നു ഈസ ഇദ്ദേഹത്തിന് നല്‍കിയിട്ട് പറഞ്ഞു: നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞ 400 ദീനാറും എന്‍റെ വക 600 ദീനാറും! താങ്കള്‍ ഇത് സ്വീകരിച്ചാലും! ആ മനുഷ്യന്‍ പ്രതികരിച്ചു: നബി (സ്വ) എനിക്ക് നല്‍കാന്‍ പറഞ്ഞ 400 ദീനാറിനേക്കാള്‍ കൂടുതലായി എനിക്ക് യാതൊന്നും വേണ്ട. ഞാന്‍ അതില്‍ ബറക്കത്ത് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ ഭരണാധിപന്‍ കരഞ്ഞുപോയി. 400 ദീനാര്‍ വാങ്ങി മടങ്ങിയ അദ്ദേഹം അതില്‍ നിന്നും കുറേയൊക്കെ കടം വീട്ടുകയും കുറച്ച് കൊണ്ട് വീണ്ടും തന്‍റെ കട തുറന്നു. കൊല്ലം പൂര്‍ത്തിയാവുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കൈയില്‍ 1000 ദീനാര്‍!! ശേഷിച്ച കടങ്ങളെല്ലാം അദ്ദേഹം വീട്ടുകയും ശിഷ്ട കാലം സുഖമായി കഴിയുകയും ചെയ്തു. ഇത് തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) യുടെ സ്വപ്നത്തിലൂടെയുള്ള സഹായമല്ലേ?! നബി (സ്വ) യുടെ രൂപത്തില്‍ പിശാച് സ്വപ്നത്തില്‍ വരികയില്ലെന്ന തിരുവചനം ഇതിനോട് ചേര്‍ത്ത് വായിക്കുമ്പോള്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഒന്നുകൂടി വ്യക്തമാകും. തിരുദൂതരുടെ സഹായം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവരിലും ലഭിക്കുന്നവരിലും നാഥന്‍ നമ്മെ ഉള്‍പ്പെടുത്തട്ടെ.. ആമീന്‍.

തിരുവചനങ്ങളിലെ ആത്മീയത

തിരുവചനങ്ങളിലെ ആത്മീയത


                       തിരുവചനങ്ങള്‍ കൊണ്ടുദ്ദേശ്യം നമ്മുടെ നബി മുഹമ്മദ് മുസ്ഥഫാ (സ്വ) യുടെ വചനങ്ങളാണ്. ആത്മീയത അല്‍പം വിശദീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാര്യങ്ങള്‍ പൊതുവെ ഭൗതികം, ആത്മീയം എന്ന് രണ്ട് തരമായി പിരിയുന്നിടത്ത് മതപരമായതൊക്കെ ആത്മീയമെന്നും അല്ലാത്തത് ഭൗതികമെന്നുമാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. മതവിദ്യ, ഭൗതികവിദ്യ എന്ന വേര്‍തിരിവ് ഉദാഹരണം. മതപരമായത് എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആത്മീയതയെ നാം വിലയിരുത്തുമ്പോള്‍ തന്നെ അത് ബാഹ്യമായത്, ആന്തരികമായത് എന്നീ രണ്ട് തരമാണ് എന്ന് അറിയാന്‍ കഴിയും.  ബാഹ്യമായതിന് ശരീഅത്തെന്നും ആന്തരികമായതിന് ത്വരീഖത്തെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. ഈ വിവക്ഷ പ്രകാരം ആത്മീയത കൊണ്ടുദ്ദേശ്യം ആന്തരികമായതാണ്. ബാഹ്യമായ നടപടി ക്രമങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത് ആദ്യം പറഞ്ഞ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആത്മീയമാണെങ്കിലും രണ്ടാം വിവക്ഷയനുസരിച്ചുള്ള ആത്മീയമല്ല. കാരണം രണ്ടാമത്തെ വിവക്ഷ പ്രകാരം ആന്തരിക നടപടിക്രമങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് ആത്മീയം. അതായത് രണ്ടാം വിവക്ഷയനുസരിച്ച് ആത്മീയത്തെ ബാഹ്യം, ആന്തരികം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടായി മനസ്സിലാക്കാം.
ഭൗതികം, ആത്മീയം എന്ന പൊതുവായ ആദ്യത്തെ വിവക്ഷയില്‍ മാത്രം കുടങ്ങിപ്പോയവര്‍ക്ക് ചിന്തിക്കാം, തിരുവചനങ്ങള്‍ മുഴുവനും ആത്മീയമല്ലേ? പിന്നെന്താണ് ഈ വിഷയ (തിരുവചനങ്ങളിലെ ആത്മീയത) ത്തിന്‍റെ പ്രസക്തിയെന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് ആത്മീയതയുടെ രണ്ട് തരം വിവക്ഷകള്‍ ആദ്യത്തില്‍ കുറിച്ചത്. അതായത് ഇവിടെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത് പൊതുവായ ആത്മീയതയല്ല. അത് പൊതുവായത് കൊണ്ട് തന്നെ ചര്‍ച്ചക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയില്ല. എന്നാല്‍ രണ്ടാം വിവക്ഷ പ്രകാരമുള്ള ആത്മീയത (ആന്തരികമായത്) അധികം പേരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തതും മനസ്സിലാക്കാനും അറിയാനും തയ്യാറാകാത്തതുമായതിനാല്‍ (അതുകൊണ്ടുള്ള ദൂഷ്യം വലുതാണ്) ആ ഭാഗത്തേക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കലാണ് ഈ ചര്‍ച്ച കൊണ്ടുദ്ദേശ്യം.
ആരാണ് തിരുനബി (സ്വ)?
                           തിരുവചനങ്ങളും അവയിലെ ആത്മീയതയും മനസ്സിലാക്കാന്‍ തിരുനബി (സ്വ) യെ അറിയല്‍ അനിവാര്യമാണ്. അല്ലാഹു അവന്‍റെ ഹബീബായ തിരുനബി (സ്വ) യെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ ചില വചനങ്ങള്‍ കാണുക. "തിരുനബി (സ്വ) സ്വയേഷ്ട പ്രകാരം സംസാരിക്കുന്നില്ല. അത് അല്ലാഹുവിന്‍റെ ദിവ്യബോധനമാണ്" "നിശ്ചയം തങ്ങള്‍ ഉത്തമ സ്വഭാവത്തിലാണ്", "തീര്‍ച്ചയായും അല്ലാഹുവിന്‍റെ ദൂതരില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തമമാതൃകയുണ്ട്", "യഥാര്‍ത്ഥ ആരാധ്യനായ അല്ലാഹു ഏകനാണെന്ന് ദിവ്യസന്ദേശം നല്‍കപ്പെട്ട നിങ്ങളെ പോലെ സാധാരണ മനുഷ്യനാണ് ഞാന്‍ എന്ന് പറയുക നബിയേ!!", "തിരുനബി (സ്വ) അല്ലാഹുവിന്‍റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് തരികയും നിങ്ങളെ സംസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു". തിരുനബി (സ്വ) ആരാണെന്ന് ഈ വിശുദ്ധ വചനങ്ങള്‍ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു തിരുമൊഴി കൂടി ചേര്‍ത്ത് വായിക്കാം: അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: ഞാന്‍ അല്ലാഹുവിന്‍റെ നൂറില്‍ നിന്നാണ്. മറ്റെല്ലാം എന്‍റെ നൂറില്‍ നിന്നും" അല്ലാഹുവിനെയും അവന്‍റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളെയും പരിചയപ്പെടുത്തി സംസ്ക്കരിക്കുകയാണ് തിരുനബി (സ്വ) ചെയ്തത്. തിരുനബി (സ്വ) യുടെ ദൗത്യനിര്‍വ്വഹണം മുഴുവനായും അല്ലാഹു പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെയാണ്. സംസ്കരണം പുറത്ത് മാത്രമല്ല അകത്ത് കൂടിയുണ്ടെന്ന് അറിയുമ്പോഴാണ് വിഷയത്തിന്‍റെ ഗൗരവവും വ്യാപ്തിയും തിരിയുക. ബാഹ്യ സംസ്കരണവും ആന്തരിക സംസ്കരണവും തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) ചെയ്തതാണ്. 
സംസ്കരണം
                                     മാനവകുലത്തെ അടിമുടി സംസ്കരിച്ച് ഇലാഹീ സവിധത്തിലെത്തിക്കാന്‍ തിരുനബി (സ്വ) യിലൂടെ അല്ലാഹു പൂര്‍ത്തീകരിച്ച മതമാണല്ലോ വിശുദ്ധ ഇസ്ലാം. ആ പരിശുദ്ധ മതം  ഇസ്ലാം, ഈമാന്‍, ഇഹ്സാന്‍ എന്നീ മൂന്ന് കാര്യങ്ങള്‍ മേളിച്ചതാണെന്ന് തിരുവചനം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിന്‍റെയും അതുവഴിയുള്ള സംസ്കരണത്തിന്‍റെയും പൂര്‍ണ്ണത ഈ മൂന്ന് ഘടകങ്ങളും ചേരുമ്പോഴാണ് നേടാനാകുക. ജിബ്രീല്‍ (അ) വന്ന് ചോദിക്കുകയും തിരുനബി (സ്വ) യുടെ മറുപടി കേട്ട് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തതായി പ്രശസ്ത ഹദീസ് പണ്ഡിതരായ ഇമാം ബുഖാരി (റ) യും ഇമാം മുസ്ലിം (റ) യും നിവേദനം ചെയ്ത മഹത്തായ ഈ ഹദീസ് മാത്രം മതി തിരുവചനങ്ങളിലെ ആത്മീയതയും അതിന്‍റെ വ്യാപ്തിയും മനസ്സിലാക്കാന്‍. കാരണം ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ സംസ്കരണവും ആനന്ദമേറിയ ആത്മീയതയും ഈ തിരുവചനം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നുവെന്ന് പണ്ഡിത പ്രഭുക്കള്‍ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 
ബാഹ്യം
               പ്രസ്തുത ഹദീസിലെ ഇസ്ലാം ബാഹ്യ സംസ്കരണമാണ്. ഇസ്ലാം യഥാവിധി ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയും അനുവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന്‍ ബാഹ്യസംസ്കരണം ലഭിച്ചവനാകും. അവന്‍റെ ആദര്‍ശവും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ബാഹ്യമായ അഴുക്കുകളില്‍ നിന്ന് മുക്തമായതായിരിക്കും. അങ്ങനെയാകുമ്പോള്‍ അവന് ബാഹ്യശുദ്ധിയുള്ളവന്‍ എന്ന് പറയപ്പെടും. 
ഇങ്ങനെ ബാഹ്യനടപടികളോട് ബന്ധപ്പെട്ടവയെ കുറ്റവിമുക്തമാക്കാന്‍ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട നിയമങ്ങളാണ് ശരീഅത്ത് എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. (മതം എന്ന പൊതുവായ അര്‍ത്ഥത്തിലുള്ള ശരീഅത്തല്ല ഇവിടെ ഉദ്ദേശ്യം). ഹദീസില്‍ പറഞ്ഞ ഇസ്ലാം കാര്യങ്ങള്‍ അതിനുദാഹരണമാണ്. ബാഹ്യമായി അംഗീകരിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ അനുവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ ബാഹ്യമായ ആത്മീയത യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാകും. എന്നാല്‍ ഇതുപോലും വേണ്ട രീതിയില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നവരും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരും ഇന്ന് വളരെ കുറവാണല്ലോ?
ആന്തരികം
              ഹൃദയവുമായി (ആത്മാവുമായി) ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് ആന്തരികം. ഈ സംസ്കരണം പൂര്‍ണ്ണമാകുന്നത് ത്വരീഖത്തിലൂടെയാണ്. ഈ ആന്തരിക സംസ്കരണമാണ് ഏറ്റവും മുഖ്യവും പ്രഥമവും. ബാഹ്യനന്മകള്‍ക്ക് പ്രേരണയും പ്രചോദനവും അടിസ്ഥാനവുമൊക്കെ ആന്തരിക സംസ്കരണമാണ്. തിരുവചനത്തില്‍ ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: "അറിയണം, തീര്‍ച്ചയായും ശരീരത്തില്‍ ഒരു മാംസക്കഷണമുണ്ട്. അത് നന്നായാല്‍ ശരീരം മുഴുവനും നന്നായി. അത് ദുഷിച്ചാല്‍ ശരീരം മുഴുവനും ദുഷിച്ചു. അറിയണം, അത് ഹൃദയമാണ്". അര്‍ത്ഥവത്തായ മഹത്വചനം!! എത്ര ക്രത്യവും സ്പഷ്ടവുമാണിത്. അല്ലാഹു പറയുന്നു:ڈ"നിശ്ചയം ആത്മാവ് സംസ്കരിച്ചവന്‍ വിജയിച്ചു. മലിനമാക്കിയവന്‍ പരാജയമടഞ്ഞു". ആത്മസംസ്കരണത്തിന്‍റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്ന ആയത്തുകളും തിരുവചനങ്ങളും ധാരാളം നമുക്ക് കാണാവുന്നതാണ്.
                        ബാഹ്യസംസ്കരണത്തിന്‍റെയെന്നല്ല പൂര്‍ണ്ണമായ വിജയത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനം തന്നെ ആത്മീയ ശുദ്ധീകരണമെന്നാണ് ഇസ്ലാമികാദ്ധ്യാപനം.
സര്‍വ്വ കറകളില്‍ നിന്നും ആന്തരിക രോഗങ്ങളില്‍ നിന്നും മുക്തമായ ഹൃദയമുള്ളവന് അല്ലാഹുവിന്‍റെയും തിരുദൂതരുടെയും ആജ്ഞകളും നിരോധനങ്ങളും യഥാവിധി ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ യാതൊരു മടിയുമുണ്ടാവില്ല. തന്‍റെ ഗോത്രവും കുടുംബവും പെരുമയും മഹിമയും ഒന്നും വിഘാതമാകില്ല. അതേസമയം കറകളുടെ കൂമ്പാരവും രോഗങ്ങളുടെ ഭണ്ഡാരവുമായ ഹൃദയമുള്ളവന് ചെറിയ കല്‍പന പോലും അംഗീകരിക്കാനോ അനുസരിക്കാനോ സാധിക്കുകയില്ല. 
                    അതുകൊണ്ടാണല്ലോ തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) ആദ്യം സംസ്കരണ പ്രക്രിയ നടത്തി ശുദ്ധീകരണം നടത്തിയത്. ശേഷം കല്‍പനകളും നിരോധനങ്ങളും അറിയിച്ചപ്പോള്‍ യാതൊരു വൈമനസ്യം കൂടാതെ ജനതഅംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തത്. കാട്ടാള ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന ആ സമൂഹത്തിന് മുമ്പില്‍ ആദ്യമേ തന്നെ നിയമങ്ങളുടെ കൊട്ട തുറക്കുകയല്ല നബി (സ്വ) ചെയ്തത്. മറിച്ച് സംസ്കരണത്തിലൂടെ അല്ലാഹുവിലേക്ക് വഴി നടത്തി അവനെ പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്ത ശേഷമാണ് ഇലാഹീ നിയമങ്ങള്‍ അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ വെച്ചത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വളരെയെളുപ്പത്തില്‍ അവ നടപ്പിലായി. അതാണല്ലോ മദ്യപ്പുഴ ഒഴുകിയതും ഒന്നിന് പിറകെ മറ്റൊന്നായി ഒന്നുമില്ലാതെ നിരവധി സമരമുഖങ്ങളില്‍ അവര്‍ അണിനിരന്നതും. അതാണ് തിരുനബി (സ്വ) യുടെ സംസ്കരണം. ഖുര്‍ആന്‍ പറഞ്ഞ സംസ്കരണം. അതിലൂടെ ഇസ്ലാമും ഈമാനും യഥാവിധി ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ സ്വഹാബത്തിന് ക്ഷിപ്രസാധ്യമായി. 
തിരുഹദീസിലെ ഇഹ്സാന്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഈ സംസ്കരണവും ആത്മീയതയുമാണ്. തിരുനബി (സ്വ) പറഞ്ഞു: "നീ അല്ലാഹുവിനെ കാണുന്നുത് പോലെ അവനെ നീ ആരാധിക്കുക. നീ അവനെ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും അവന്‍ നിന്നെ കാണുന്നുണ്ട്. ഇതാണ് ഇഹ്സാന്‍". ഈയൊരവസ്ഥ കൈവരിച്ചവന് സംശുദ്ധമായ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ വല്ല വിഷമവുമുണ്ടാകുമോ? തസ്വവ്വുഫിന് (ആത്മസംസ്കരണം) നിദാനമായി പണ്ഡിതര്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ഈ തിരുവചനത്തിന്‍റെ ആശയതലം വളരെ വലുതാണ്. "നീ ഇല്ലാതായാല്‍ നീ അവനെ കാണുന്നതാണ്" എന്ന അര്‍ത്ഥം ഈ വചനത്തിന് പണ്ഡിത കേസരികള്‍ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. ആത്മീയതയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണിത്. മുറാഖബയും മുശാഹദയും വഴി പ്രാപിക്കേണ്ടതാണ്. ഈ അര്‍ത്ഥം ശരിയല്ലെന്ന് പണ്ഡിതവചനങ്ങള്‍ വായിച്ചറിഞ്ഞ ആരും പറയുകയില്ല. ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം മിര്‍ഖാത്തെങ്കിലും നോക്കിയാല്‍ മതിയായിരുന്നു. നഹ്വിന്‍റെ നിയമം പറഞ്ഞ് വിഡ്ഡിത്തരം ഒന്ന് കൂടി പുറത്ത് ചാടിക്കാന്‍ നില്‍ക്കുകയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ തഖ്വീമുല്ലിസാന്‍ വരെ മാത്രം കണ്ട കുബുദ്ധികള്‍ പറഞ്ഞേക്കാം നഹ്വി നിയമമനുസരിച്ച് മേല്‍ അര്‍ത്ഥം ശരിയല്ലെന്ന്. അറബീ ഗ്രാമറില്‍ അത് കഴിഞ്ഞും കിതാബുകളോതി പഠിക്കാനുണ്ടെന്നറിയുകയും അവ ഓതിപ്പഠിക്കുകയും ചെയ്തവര്‍ ഈ അര്‍ത്ഥം ശരിവെക്കുകയാണുണ്ടായത്. ചെമ്മീന്‍ തുള്ളിയാല്‍ എത്ര തുള്ളും!!! ഓന്തോടിയാല്‍ വേലി വരെ!!!
                   ആന്തരിക സംസ്കരണമാണ് തസ്വവ്വുഫും ത്വരീഖത്തും ചെയ്യുന്നത്. അതിനുള്ള അടിസ്ഥാനമാണ് ഇഹ്സാനിന്‍റെ ഹദീസ്. അസൂയ, അഹങ്കാരം, തുടങ്ങിയ ആന്തരിക രോഗങ്ങള്‍ നീക്കം ചെയ്യേണ്ടതിന്‍റെ ആവശ്യകത അറിയിക്കുന്നതും ആന്തരികമായ കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നതുമായ ഹദീസുകള്‍ നിരവധിയുണ്ട്. കൂടുതല്‍ പറയുന്നില്ല. അല്ലാഹു ഒഴികെയുള്ളതെല്ലാം മിഥ്യയാണ്. എല്ലാ സുഖങ്ങളും നീങ്ങുന്നതാണ്" എന്ന ലബീദ് (റ) ന്‍റെ വാക്കുകളെ സംബന്ധിച്ച് തിരുനബി (സ്വ) പറഞ്ഞു: "ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായ വചനമാണ് ലബീദിന്‍റെ വചനം" വഹ്ദത്തുല്‍ വുജൂദാണ് ഇതിന്‍റെ ആശയം. ആഴമേറിയ ആത്മീയത. ആന്തരിക ശുദ്ധിയില്‍ ലഭിക്കുന്നതാണിത്. ഇത് തിരിയാത്തവര്‍ അദ്വൈതമെന്നോ മറ്റെന്തെങ്കിലോ പറഞ്ഞ് ആക്ഷേപിക്കും. സാരമില്ല, വിവരമില്ല അതു കൊണ്ടല്ലേ? ഇനി വിവരമുണ്ടെന്ന് നടിച്ചാണെങ്കില്‍ വഹ്ദത്തുല്‍ വുജൂദിനെ നിഷേധിക്കല്‍ ഖുര്‍ആന്‍ വചനങ്ങളെയും തിരുഹദീസിനെയും മഹത്തുക്കളെയും നിഷേധിക്കലാണ്. നിരവധി ആയത്തുകളും ഹദീസുകളും വഹ്ദത്തുല്‍ വുജൂദിന് രേഖകളായി മഹാന്മാരായ പണ്ഡിതര്‍ നിരത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു. രണ്ടാം ദാഇറയില്‍ കടക്കാത്തവന്‍ വഹ്ദത്തുല്‍ വുജൂദ് സംബന്ധമായി സംസാരിക്കാനര്‍ഹരല്ലെന്നും അങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നവന്‍റെ ദുന്‍യാവും ആഖിറവും നഷ്ടപ്പെടുമെന്നും മഹാനായ നഖ്ശബന്ദീ (റ) യെ പോലുള്ള മഹത്തുക്കള്‍ താക്കീത് ചെയ്യുന്നു. ദാഇറ പോലും അറിയാത്തവരാണ് വഹ്ദത്തുല്‍ വുജൂദ് നിരൂപിക്കുന്നത്. ഗ്രന്ഥ വായന കൊണ്ട് തിരിയുന്നതല്ല ഇതെന്ന് പോലും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. ആത്മാവ് സംസ്കരിക്കേണ്ട ക്രമത്തില്‍ സംസ്കരിച്ച് മഅ്രിഫത്ത് ലഭിക്കാന്‍ പാകമാക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ല. ഇമാം ഗസ്സാലി (റ), ഇമാം ശഅ്റാനി (റ), സക്കരിയ്യല്‍ അന്‍സ്വാരി (റ), ഇബ്നു ഹജര്‍ (റ) മുതലായ മഹാന്മാരുടെ ചരിത്രം നല്ലത് പോലെ മനസ്സിലാക്കിയാല്‍ അത് മനസ്സിലാകും. 
ശൈഖ് ജീലാനി (റ) ഉദ്ധരിച്ച ഒരു ഹദീസ് കൂടി 'തിരുവചനങ്ങളിലെ ആത്മീയത' ക്ക് വേണ്ടി കുറിച്ച് കൊണ്ട് നിര്‍ത്താം: തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു: ശരീഅത്ത് വൃക്ഷവും ത്വരീഖത്ത് അതിന്‍റെ ശിഖരങ്ങളും മഅ്രിഫത്ത് അതിന്‍റെ ഇലകളും ഹഖീഖത്ത് അതിന്‍റെ ഫലങ്ങളുമാണ്".
                       ഇസ്ലാമികാത്മീയതയും ത്വരീഖത്തും ദീനിന്‍റെ ഭാഗമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ സുന്നികള്‍ക്ക് ഈ തിരുവചനങ്ങള്‍ യഥേഷ്ടമാണ്. കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാക്കുന്നവരും കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്നവരും നാളെ വിരല്‍ കടിച്ച് ഖേദിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. തീര്‍ച്ച.

Saturday, 11 November 2017

തിരുദൂതരുടെ പ്രത്യേകതകള്‍

തിരുദൂതരുടെ പ്രത്യേകതകള്‍


                           മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) തങ്ങളോട് കൂടെ . കോടിക്കണക്കിന് വര്‍ഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുള്ള ഭൂമിയിലെ കോടാനുകോടി മനുഷ്യര്‍ക്കിടയില്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ലക്ഷക്കണക്കാകുന്ന പ്രവാചകന്മാര്‍ക്ക് വീണ്ടും ഒരു തുടര്‍ക്കഥ വേണ്ടാത്ത വിധം മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) യില്‍ പ്രവാചകത്വം അവസാനിക്കുന്നത് തിരുനബി (സ്വ) യുടെ മഹത്വത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. "എനിക്ക് ശേഷം ഒരു നബിയില്ല" എന്ന തിരുവചനം ഇനി ഒരു പ്രവാചകനെ പ്രസവിക്കാന്‍ ഈ ഭൂമിക്ക് കഴിയില്ലേ? എന്ന ചോദ്യത്തെ പോലും അസ്തമിപ്പിക്കുന്നു. ലോകാരംഭം മുതല്‍ക്കുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് പ്രവാചകരുടെ മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശനം മുഴുവനും ഉള്‍ക്കൊണ്ട ഒടുവിലെ പ്രവാചകന്‍ (സ്വ) മറ്റുള്ളവരേക്കാള്‍ എന്തുകൊണ്ടും മഹനീയ സ്ഥാനത്തിലാണെന്നത് അവിതര്‍ക്കിതമാണ്. പഴയ നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ പ്രവാചകന്മാരുടെ ഗുണങ്ങളും പുതുനൂറ്റാണ്ടിലെ തലമുറയുടെ മാതൃകയും പൂര്‍ണ്ണമായും മേളിക്കുന്ന പൂര്‍ണ്ണതയുടെ പ്രത്യക്ഷ രൂപമാണ് മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍.അഥവാ മള്ഹുല്‍ അത്തമ്മ്.
                      തിരുദൂതര്‍ മുസ്ഥഫാ (സ്വ) തങ്ങളുടെ പ്രത്യേകതകളും സവിശേഷതകളും എഴുതിത്തീര്‍ക്കുവാന്‍ ഒരു മനുഷ്യനെ  കൊണ്ട് സാധ്യമല്ല. കാരണം തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) അല്ലാഹുവിന്‍റെ റഹ്മത്തിന്‍റെ തനിപ്പകര്‍പ്പാണ്. അതുകൊണ്ട് നബി (സ്വ) യുടെ സവിശേഷതകള്‍ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങുകയില്ല. 
ഉടമ്പടി ആദ്യമായി സ്വീകരിച്ചു
                        "നബിമാരില്‍ നിന്നും ഉടമ്പടി നാം സ്വീകരിച്ച സമയം" എന്ന അഹ്സാബിലെ ഏഴാമത്തെ ആയത്ത് വിശദീകരിച്ചു കൊണ്ട് നബി (സ്വ) പറയുകയുണ്ടായി: സൃഷ്ടിപ്പില്‍ നബിമാരില്‍ വെച്ച് ആദ്യത്തെയാളാണ് ഞാന്‍. സഹ്ല് ബ്നു സ്വാലിഹുല്‍ ഹമദാനി (റ) പറയുന്നു: ഞാന്‍ അബൂജഅ്ഫറിനോട് ചോദിച്ചു: അവസാനം നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരാണല്ലോ തിരുദൂതര്‍ (സ്വ). പിന്നെങ്ങനെയാണ് മറ്റുള്ള അമ്പിയാക്കളേക്കാളും റസൂലുല്ലാഹി (സ്വ) സൃഷ്ടിപ്പില്‍ മുന്തുന്നത്? അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു: മനുഷ്യരുടെ ആത്മാക്കളോട് അല്ലാഹു "ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ റബ്ബല്ലയോ" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) യാണ് ആദ്യമായി അതെ എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞത്.
ആദരണീയ നാമം
                       ലോക സൃഷ്ടികളില്‍ നബി (സ്വ) യുടെ സ്ഥാനം ആദരീണയവും അതുല്യവുമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ യാണ് തിരുനബി (സ്വ) യുടെ നാമത്തേയും അല്ലാഹു ആദരിച്ചത്. അര്‍ശില്‍ തിരുദൂതരുടെ 'മുഹമ്മദ്' എന്ന ശറഫാക്കപ്പെട്ട നാമം എഴുതി വെച്ചത് ആദം നബി (അ) കണ്ടതായി ഹാകിം, ബൈഹഖി, ത്വബ്റാനി മുതലായവര്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ഹദീസില്‍ കാണാം. അല്ലാഹുവിന്‍റെ നാമത്തോടൊപ്പമാണ് ആ നാമം കുറിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. അതിനാല്‍ സൃഷ്ടികളില്‍ വെച്ച് അല്ലാഹുവിന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം തിരുനബി (സ്വ) യോടാണെന്ന് നമ്മുടെ പിതാവ് മനസ്സിലാക്കി എന്ന് പ്രസ്തുത ഹദീസ് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. 
                          ഇബ്നു അസാക്കിര്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: ആദം നബി (അ) എല്ലാ ആകാശങ്ങളിലൂടെയും കറങ്ങി. എല്ലായിടത്തും മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) യുടെ നാമം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്തിലെ ഏത് മാളികകളിലും സ്വര്‍ഗ്ഗീയ സ്ത്രീകളുടെ നെഞ്ചിലും സ്വര്‍ഗ്ഗീയ വൃക്ഷങ്ങളുടെ ഇലകളിലും സ്വിദ്റത്തുല്‍ മുന്‍തഹായുടെ ഇലകളിലും മലക്കുകളുടെ കണ്ണുകള്‍ക്കിടയിലും തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) യുടെ നാമം എഴുതപ്പെട്ടതായി ആദം നബി (അ) കണ്ടിട്ടുണ്ട്. 
                    എല്ലാ ആകാശങ്ങളിലും നബി (സ്വ) യുടെ നാമം എഴുതപ്പെട്ടതായി തിരുനബി (സ്വ) യും ഇസ്റാഇന്‍റെ രാത്രിയില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. (അബൂയഅ്ല, ത്വബ്റാനി, ബസ്സാര്‍).
                  സ്വര്‍ഗ്ഗീയ വാതിലില്‍ നബി (സ്വ) യുടെ നാമം കുറിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് (ദാറുഖുത്നി, ഇബ്നു അസാകിര്‍).
ആദം നബി (അ) യുടെ തോളുകള്‍ക്കിടയില്‍ മുഹമ്മദുറസൂലുല്ലാഹ് ഖാതമുന്നബിയ്യീന്‍ (മുഹമ്മദ് നബി അല്ലാഹുവിന്‍റെ ദൂതനും നബിമാരില്‍ അവസാനത്തെയാളുമാണ്) എന്ന് എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു. (ഇബ്നുഅസാകിര്‍)
നബി (സ്വ) പറഞ്ഞു: സുലൈമാന്‍ നബി (അ) യുടെ മോതിരത്തില്‍ 'അനല്ലാഹ്, ലാ ഇലാഹ ഇല്ലാ അന മുഹമ്മദുന്‍ അബ്ദീ വ റസൂലീ" (ഞാന്‍ അല്ലാഹുവാണ്, ഞാനല്ലാതെ ഇലാഹില്ല. മുഹമ്മദ് എന്‍റെ അടിമയും റസൂലുമാണ്) എന്ന് എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് (ത്വബ്റാനി).
ചന്ദ്രനോടുള്ള സംസാരം
                          ഇമാം ബൈഹഖി (റ) ഖത്വീബ് (റ) ഇബ്നു അസാകിര്‍ (റ) എന്നിവര്‍ അബ്ബാസ് (റ) നെ തൊട്ട് ഉദ്ധരിക്കുന്നു: അദ്ദേഹം തിരുനബി (സ്വ) യോട് പറഞ്ഞു: അങ്ങ് തൊട്ടിലില്‍ കിടന്ന് ചന്ദ്രനുമായി സംസാരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് ഏത് ഭാഗത്തേക്കാണോ കൈ ചൂണ്ടുന്നത് ആ ഭാഗത്തേക്ക് ചന്ദ്രന്‍ മാറുന്നതും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതാണ് എന്നെ ദീനിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചത്. തിരുനബി (സ്വ) പ്രതിവചിച്ചു: തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ ചന്ദ്രനോട് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. എന്നോട് ചന്ദ്രനും സംസാരിക്കും. ഞാന്‍ കരയുന്നതിനെ തൊട്ട് ചന്ദ്രന്‍ എന്‍റെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ച് കളയുകയും ചെയ്യും. അര്‍ശിന്‍റെ താഴ്ഭാഗത്ത് ചെന്ന് ചന്ദ്രന്‍ സുജൂദ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു (ഖസ്വാഇസ്വുല്‍ കുബ്റ 1/91).
മലക്കുകള്‍ തൊട്ടിലാട്ടുന്നു
                      തൊട്ടില്‍ കിടന്ന് തിരുനബി (സ്വ) സംസാരിക്കുമായിരുന്നുവെന്നും തൊട്ടിലില്‍ കിടക്കുന്ന തിരുദൂതരെ മലക്കുകള്‍ ആട്ടിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നെന്നും ഇമാം സുയൂഥി (റ) തന്‍റെ ഖസ്വാഇസ്വുല്‍ കുബ്റായില്‍ (1/91) പറയുന്നതായി കാണാം.
മുലകുടിയിലെ നീതി
                     റസൂലുല്ലാഹി (സ്വ) ക്ക് മുലയൂട്ടിയത് മഹിത വനിത ഹലീമാ ബീവി  (റ) യായിരുന്നുവല്ലോ? തിരുനബി (സ്വ) ക്ക് പാലൂട്ടുന്ന കാലഘട്ടങ്ങളിലും മറ്റും നബി (സ്വ) യിലൂടെ നടന്ന പല അത്ഭുതങ്ങള്‍ക്കും മഹതിയവര്‍കള്‍ ദൃക്സാക്ഷിയായിട്ടുണ്ട്. മുലയൂട്ടുന്ന കാലയളവിലെ മഹാ അത്ഭുതങ്ങളില്‍ ഒന്ന് മഹതിയവര്‍കള്‍ അയവിറക്കുന്നത് കാണുക:
എന്‍റെ വലത് മുലയില്‍ നിന്ന് മാത്രമേ നബി (സ്വ) പാല്‍ നുകിര്‍ന്നിരുന്നുള്ളൂ.ഇടത് മുലയില്‍ നിന്നും പാല്‍ കുടിച്ചിരുന്നില്ല. ഇടത് വശത്ത് നിന്നും പാല്‍ നല്‍കാനായി ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ നബി (സ്വ) കുടിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഇത് സംബന്ധമായി ചില പണ്ഡിത മഹത്തുക്കള്‍ പറഞ്ഞു: ഹലീമാ ബീവിയുടെ പാല് കുടിക്കുന്ന കുട്ടിക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു ഇടത് ഭാഗത്ത് നിന്നും പാല്‍ കുടിക്കാതിരുന്നത്. ഇത് നബി (സ്വ) യുടെ നീതിയായിരുന്നു.
ഉമനീരിന്‍റെ ബറക്കത്ത്
                മുത്ത് നബി (സ്വ)യുടെ ശറഫാക്കപ്പെട്ട ഉമിനീരിന്‍റെ ബറക്കത്തുകള്‍ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങുകയില്ല. പല അത്ഭുതങ്ങളും തിരുദൂതരുടെ ശറഫാക്കപ്പെട്ട ഉമിനീരിനാല്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് ഖസ്വാഇസുല്‍ കുബ്റാ, അബൂ നുഐമിന്‍റെ മഅ്രിഫത്തുസ്സ്വഹാബ, സുബ്ലുല്‍ ഹുദാ തുടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം കാണുക: സാബിത് ബ്നു ഖൈസ് (റ) തന്‍റെ ഭാര്യയുമായി വേര്‍പിരിയുമ്പോള്‍ തന്‍റെ മകനായ മുഹമ്മദ് അന്ന് ഗര്‍ഭസ്ഥ ശിശുവായിരുന്നു. പ്രസവിച്ചപ്പോള്‍ ഭാര്യ കുട്ടിക്ക് മുല കൊടുക്കുകയില്ലെന്ന് ശപഥം ചെയ്തു. അങ്ങനെ കുട്ടിയെ ഒരു തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ് തിരുനബി (സ്വ) യുടെ അടുക്കല്‍ കൊണ്ട് ചെന്ന് വിവരം ധരിപ്പിച്ചു. മുസ്ഥഫായ തങ്ങള്‍ (സ്വ) കുട്ടിയുടെ വായില്‍ തുപ്പിക്കൊടുക്കുകയും കാരക്ക ചവച്ച് കൊടുക്കുകയും മുഹമ്മദ് എന്ന് നാമകരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: കുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോയിക്കൊള്ളുക. കുട്ടിയുടെ ഭക്ഷണം അല്ലാഹു നല്‍കുന്നതാണ്. മൂന്ന് ദിനങ്ങളില്‍ സാബിത് (റ) കുട്ടിയുമായി നബി (സ്വ) അരികിലേക്ക് പോയി. മൂന്നാം ദിവസം സാബിത് ബ്നു ഖൈസ് (റ) ആരാണെന്ന് അന്വേഷിച്ച് നടക്കുന്ന ഒരു അറബിപ്പെണ്ണിനെ അദ്ദേഹം കാണാനിടയായി. സാബിത് (റ) ആ സ്ത്രീയോട് ആരാഞ്ഞു: എന്താണ് കാര്യം? സാബിത്തിന്‍റെ മുഹമ്മദ് എന്ന് പേരുള്ള കുട്ടിക്ക് പാല് കൊടുക്കുന്നതായി ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു. ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ സാബിത് (റ) പറഞ്ഞു: ഞാനാണ് നിങ്ങള്‍ അന്വേഷിക്കുന്ന സാബിത്. ഇതാണ് എന്‍റെ പുത്രന്‍ മുഹമ്മദ്. നോക്കൂ തിരുനബി (സ്വ) യുടെ ഉമിനീരിന്‍റെ ബറക്കത്തും സത്യമായി പുലര്‍ന്ന പ്രവചനവും!!!
നിഴലില്ലാത്ത നബി
         മുത്തായ തങ്ങളുടെ എടുത്തു പറയേണ്ട മറ്റൊരു സവിശേഷതയാണ് തിരുനബി (സ്വ) ക്ക് നിഴലുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത്. ദക്വാന്‍ എന്നവരെ തൊട്ട് ഹകീമുത്തുര്‍മുദി നവാദിറില്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: സൂര്യചന്ദ്രന്‍റെ കീഴില്‍ തിരുനബി (സ്വ) ക്ക് നിഴല്‍ കാണപ്പെട്ടില്ല. ഇബ്നു സബഅ് തന്‍റെ ഖസ്വാഇസിലും ഈ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചതായി കാണാം. സ്വീറത്തുല്‍ ഹലബി തുടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഇത് വ്യക്തമായി പറയുന്നു. തിരുനബി (സ്വ)ക്ക് നിഴലില്ലാത്തതിന്‍റെ കാരണം വളരെ വ്യക്തമാണ്. തിരുദൂതര്‍ (സ്വ) പ്രകാശമാണ്. പ്രകാശത്തിന് നിഴലില്ലായെന്നത് ഏതൊരാള്‍ക്കും വ്യക്തമാണ്. 
നബി (സ്വ) തങ്ങളുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കൂ! അല്ലാഹുവേ! എന്നെ നീ പ്രകാശമാക്കേണമേ! തിരുനബി (സ്വ) യുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന അല്ലാഹു സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുമോ? ഇമാം ഖാളി ഇയാള്വ് (റ) തന്‍റെ ശിഫായിലും മുല്ലാ അലിയ്യുല്‍ ഖാരി ശര്‍ഹുശ്ശിഫയിലും ശിഹാബുദ്ദീനില്‍ ഖഫാജി നസീമുര്‍രിയാള് 3/282 ലും ഇക്കാര്യം സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് നബി (സ്വ) യുടെ മുഅ്ജിസത്തിന്‍റെ അടയാളമായിരുന്നു എന്നാണ് ഖഫാജി കുറിച്ചത്. തിരുനബി (സ്വ) യോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന സ്വഹാബി വര്യര്‍ ഇബ്നു അബ്ബാസ് (റ) പറയുന്നത് കാണുക: "നബി (സ്വ) ക്ക് നിഴല്‍ ഉണ്ടായിട്ടേ ഇല്ല. സൂര്യപ്രകാശത്തില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തിരുനബി (സ്വ) യുടെ പ്രകാശം സൂര്യന്‍റെ പ്രകാശത്തെ അതിജയിക്കും. വിളക്കിന്‍റെ വെട്ടത്തില്‍ നിന്നാലും തിരുനബി (സ്വ) യുടെ പ്രകാശം ആ പ്രകാശത്തേയും കീഴടക്കും". ഖാളി ഇയാള് (റ) ഉം മറ്റും പറഞ്ഞത് പ്ലത ത്സ ര്‍ٷര (നിഴലേ ഇല്ല) എന്നാണ്. നബി (സ്വ) ക്ക് ഒരിക്കലും നിഴലുണ്ടാവില്ലെന്ന് ഈ വാചകം അറിയിക്കുന്നു. കാരണം പ്ലത ത്സ  എന്നതിലെ ത്സ  ജിന്‍സിനെ (വര്‍ഗ്ഗത്തെ) നിഷേധിക്കാനുള്ളതാണ്. അതിനാല്‍ വിഭാഗങ്ങളെ നിഷേധിക്കലും വരുന്നു.
തിരുകേശം
          സ്വഹാബിവര്യര്‍ അനസ് (റ) ന്‍റെ അടുക്കല്‍ നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു ടവ്വല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും അത് ചെളി പുരണ്ടാല്‍ തീയിലിട്ടാണ് അഴുക്ക് കളഞ്ഞിരുന്നതെന്നും അത് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടുന്നവരോട്  അമ്പിയാക്കളുടെ മുഖം സ്പര്‍ശിച്ച ഒന്നും തന്നെ തീ കരിക്കുകയില്ല എന്ന് അനസ് (റ) പറയുമായിരുന്നുവെന്നും ഇമാം സുയൂഥി (റ) യെ പോലുള്ള മഹത്തുക്കള്‍ അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയതായി കാണാം. നബി (സ്വ)യുടെ ശരീരം തൊട്ട ഒരു സാധനം അവിടുത്തെ വഫാത്തിന് ശേഷം തീ കരിക്കുകയില്ലെങ്കില്‍ ശരീരത്തിന്‍റെ ഒരു ഭാഗമാകുന്ന മുടി വഫാത്തിന് ശേഷവും കരിയുകയില്ലെന്നത് ആര്‍ക്കും ബോധ്യപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്. വഫാത്തിന് ശേഷവും തിരുകേശത്തിന്‍റെ സവിശേഷത നിലനില്‍ക്കുന്നു എന്നാണ് ഈ സംഭവം പഠിപ്പിക്കുന്നത്. തിരുനബി (സ്വ) യുടെ വഫാത്തിന് ശേഷവും തിരുകേശത്തിന്‍റെ മുഅ്ജിസത്ത് ശേഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ പരതിയാല്‍ മനസ്സിലാകും. തിരുകേശം വളരുമെന്നത് തന്നെ ധാരാളം മതി. ത്വബഖാത്തു ശ്ശാഫിഇയ്യത്ത്, സിയറു അഅ്ലാമിന്നുബലാഅ്, ദൈലു താരീഖില്‍ ബഗ്ദാദ് തുടങ്ങിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ നബി (സ്വ) യുടെ വഫാത്തിന് ശേഷവും തിരുകേശത്തിന് യാതൊരു കേടും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നറിയിക്കുന്ന ഒരു സംഭവം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അബ്ബാസിയ്യ ഖലീഫയായിരുന്ന മുസ്തര്‍ശിദ് ബില്ലാഹിയുടെ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഒരു സംഘട്ടനം നടക്കുകയും ഒരു കൂട്ടര്‍ മര്‍ദ്ധനത്തിനും തടവിനും വിധേയരാവുകയും ചെയ്തു. തടവിലാക്കപ്പെട്ടവരെ തീയിലിട്ട് കരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു പൂട്ടിപ്പിടിച്ച കൈ മാത്രം കരിയുന്നില്ല. ആവര്‍ത്തിച്ച് തീയിലിട്ടു നോക്കി. അങ്ങനെ ആ കൈ തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ തിരുനബി (സ്വ) യുടെ മുടി ആ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നതായി വ്യക്തമായി!!! സുബ്ഹാനല്ലാഹ്!! തിരുനബി (സ്വ) യുടെ വഫാത്തിന് ശേഷം തിരുകേശം കരിയുകയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല അത് പിടിച്ചിരുന്ന കൈയും കരിഞ്ഞില്ല എന്നല്ലേ മുന്‍സംഭവം കുറിക്കുന്നത്. അല്‍ വാഫീ ഫില്‍ വഫയാത്ത് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലും ഇത് കാണാം. 

മുത്ത് നബി (സ്വ) യുടെ ധീരത

മുത്ത് നബി (സ്വ) യുടെ ധീരത



                        മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ധീരനായിരുന്നു എന്നതില്‍ രണ്ടഭിപ്രായമില്ല. സ്വഹാബികളായ യോദ്ധാക്കളുടെ ധീരമായ മുന്നേറ്റവും വിജയവും നബി (സ്വ)യുടെ സ്ഥൈര്യത്തില്‍ നിന്നും പകര്‍ന്ന് കിട്ടിയതാണ്. വാള് കൊണ്ടായിരുന്നു ഇസ്ലാമിന്‍റെ പ്രചരണം എന്ന മിഥ്യാ ധാരണ പടര്‍ന്ന് പന്തലിച്ചതും നബി (സ്വ) യുടെ ധീരതയിലുള്ള ശത്രുക്കളുടെ ആശങ്കയായിരുന്നു. 313 പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ സ്വഹാബാക്കള്‍ ആയിരത്തോളം (അ)യോദ്ധാക്കളോട് ഏറ്റുമുട്ടി അതുല്യവിജയം വരിച്ചതിലും ഈ ധീരത സുവ്യക്തമാണ്. 
                    ആധുനിക ധൈഷണിക യുഗം കാംക്ഷിക്കേണ്ട ഈ ധീരതയുടെ ആഴവും അര്‍ത്ഥവും പരതുമ്പോള്‍ മനുഷ്യനെ മൃഗീയതയില്‍ നിന്നും സ്ഫുടം ചെയ്ത് മനുഷ്യനാക്കി നിര്‍ത്തലാണ് ധീരത എന്ന് വ്യക്തമാകും. വിശുദ്ധ ഇസ്ലാം ഈ ധീരതയിലേക്കാണ് മനുഷ്യനെ ക്ഷണിക്കുന്നത്. അതിന്‍റെ ഉത്തമമാതൃകയും ഉറവിടവും അനുധാവനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടവരുമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിത്വം പൂര്‍ണ്ണനായ ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ വ്യക്തിത്വമാണ്. ആ വ്യക്തിയെയാണ് അറബിയില്‍ 'ഇന്‍സാന്‍ കാമില്‍'(പൂര്‍ണ്ണ മനുഷ്യന്‍) എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്. അത്ഭുതവും ചിന്തോദ്ദീപകവുമായ അനുകരണീയ മാതൃകയുടെ ഉറവിടവും പൂര്‍ണ്ണ മനുഷ്യനും മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) തങ്ങളാണ് എന്നത് സംസ്കാരവും മനസ്സാക്ഷിയുമുള്ള ചിന്തകന്മാരുടെ തലമുറ തലമുറ മാറി മാറി രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്. 
                    ധീരന്‍, യോദ്ധാവ് എന്നിവ ഒരു ഉന്നത മാനുഷിക ഗുണമാണ്. മനുഷ്യന്‍റെ സ്വഭാവ സംസ്കരണം പോലെ ധീരതയും പ്രയത്നത്തിലൂടെ നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒരു ഉത്തമ ഗുണമാണ്. ഇതിന്‍റെ ഉറവിടവും മാതൃകയും നബി (സ്വ) തങ്ങളിലുണ്ട് എന്നാണ് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ പറയുന്നത്. അല്ലാഹുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ നബി (സ്വ) തങ്ങളിലെ ഈ ഗുണത്തേയും പിന്‍പറ്റണമെന്ന് താഴെയുള്ള വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ വാക്യത്തിന്‍റെ വരികള്‍ക്കിടയിലൂടെ വായിച്ചെടുക്കാം. "നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരെങ്കില്‍ എന്നെ നിങ്ങള്‍ പിന്‍പറ്റുവിന്‍" (വി.ഖു.). നബി (സ്വ) യുടെ ധീരതയെ വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ് സൂറത്ത് മാഇദയിലെ ഈ പ്രയോഗം: "നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടി ധീരന്മാരാവുക".ധീരനായ ഒരു നേതാവ് മാതൃകയായിട്ടുണ്ട് എന്നത് ഇതില്‍ നിന്നും വ്യക്തമാണ്. മറ്റൊരര്‍ത്ഥത്തില്‍ ധീരത വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണെന്നും പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. വിശ്വാസികള്‍ ധീരതയുള്ളവരാകുക എന്ന കല്‍പനയാണ് ഈ ആയത്തിലുള്ളത്. മുകളില്‍ പറയപ്പെടുന്ന വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഭാഗമായ ധീരത, സ്ഥൈര്യം ഇവ എന്താണെന്ന ചര്‍ച്ച ധീരതയെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ ആവശ്യമാണ്. മല്ലയുദ്ധത്തില്‍ ജയിക്കുന്നവനല്ല ദേഷ്യം വന്നാല്‍ ശരീരത്തെ ഒതുക്കി നിര്‍ത്തുന്നവനാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശക്തന്‍ എന്ന നബിവചനം ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഈ വചനത്തില്‍ മസില്‍ പവറും ആരോഗ്യവുമുള്ള ശരീരത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകതയല്ല ധീരത. അത് മാനസികമാണ്. മനസ്സിന്‍റെ ബലഹീനതയാണ് ധീരതയുടെ വിപരീതം. ബ്ലഡ് പ്രഷറും ഹാര്‍ട്ട് അറ്റാക്കും ഒക്കെ മനസ്സിന്‍റെ ബലഹീനതയില്‍ നിന്നും രൂപപ്പെടുന്നതാണ്. ശാരീരികാരോഗ്യത്തിന് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ഖബ്റിലും ഒരു പ്രയോജനമില്ല. ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സിന്‍റെ പതര്‍ച്ചയ്ക്ക് മുന്നില്‍  മസില്‍ പവറുള്ള ശരീരവും അടി തെറ്റി വീഴും. ദേഷ്യം വരുമ്പോള്‍ മനസ്സിന്‍റെ ബലഹീനതയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. ദേഷ്യം വരുന്ന വ്യക്തിയുടെ പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നത് പോലെ ആന്തരികമായും ഒരുപാട് കേടുകള്‍ സംഭവിക്കുന്നതാണ്. ദേഷ്യം വരുന്ന സമയത്ത് 'അഊദു ബില്ലാഹി മിനശ്ശൈത്വാനിര്‍റജീം' എന്ന് ചൊല്ലുകയോ നില്‍ക്കുന്ന സമയത്താണ് ദേഷ്യം വരുന്നതെങ്കില്‍ ഇരിക്കുകയോ വുളൂ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യണമെന്നൊക്കെ നബി (സ്വ) ഉപദേശിക്കുന്നത് മാനസിക നിലയ്ക്ക് വ്യത്യാസം വരുത്തുന്നതിനാണ്. ഇതിലൂടെ ദേഷ്യം സ്ഥൈര്യത്തിന് വഴിമാറുമ്പോള്‍ ശരീരവും അതിലേറെ മനസ്സും സമ്പുഷ്ടവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞതാകുന്നു.
           നബി (സ്വ) തങ്ങളുടെ ധീരത ചരിത്രത്തില്‍ അതുല്യമാണ്. നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും കുടുംബക്കാരും എല്ലാവരും എതിര്‍ത്തപ്പോഴും കല്ലേറും കൂക്കിവിളികളുമായി അനുഗമിച്ചപ്പോഴും പതറാതിരുന്ന ഒരു സ്ഥൈര്യം നബി (സ്വ) തങ്ങളുടെ മാത്രം പ്രത്യേകതയാണ്. ധിക്കാരിയും അക്രമിയുമായിരുന്ന ഉമര്‍ (റ) എന്നവര്‍ നബി (സ്വ) യുടെ തലയെടുക്കാന്‍ അതേ ശൂരില്‍ നബി ചാരത്തേക്ക് നടന്നടുക്കുമ്പോള്‍ നബി (സ്വ) യുടെ ധൈര്യപ്രകടനം ഒരത്ഭുതമായി ചരിത്രം വിവരിക്കുന്നു. കൊല ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി വീട് വളഞ്ഞ ശത്രുക്കള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടന്നു പോകാന്‍ തയ്യാറായ ധീരതയും അക്രമികളുടെ കാല്‍ പെരുമാറ്റങ്ങള്‍ ഗുഹാമുഖത്ത് കാണുമ്പോഴും ഭയപ്പെടേണ്ട അബൂബക്കറേ! എന്ന് ഉപദേശിച്ച് കൂട്ടുകാരന് ധൈര്യം പകര്‍ന്നതും അത്ഭുതം തന്നെ.
         ശാരീരിക അവയവങ്ങളുടെ ബലക്ഷയം മനസ്സിനെ  അസ്വസ്ഥമാക്കിക്കളയലാണ് സാധാ മാനുഷിക പ്രകൃതം. പ്രത്യാഘാതങ്ങളിലൂടെയും അപകടങ്ങളിലൂടെയും വന്ന് ചേര്‍ന്നേക്കാവുന്ന അവയവ നാശവും ഭയവും അപകടങ്ങളെ നേരിടാനോ തടുക്കാനോ തയ്യാറാകാന്‍ ഒരു മനസ്സിനും ധൈര്യം നല്‍കുന്നതല്ല. ഇതാണ് സാധാ അനുഭവ വേദ്യമായ മാനുഷിക പ്രകൃതം. എന്നാല്‍ നബി (സ്വ) തങ്ങളുടെ കൂടെ യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ കൂടിയ 313 സ്വഹാബാക്കളുടെ കഥ ഈ പ്രകൃതത്തിന് മാറ്റമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ബദര്‍ യുദ്ധത്തില്‍ നോമ്പുകാരും പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളുമായ സ്വഹാബാക്കള്‍ക്ക് എതിരെ വന്ന ശത്രുപക്ഷം സര്‍വ്വായുധരും ശാരീരികാരോഗ്യവുമുള്ള ബലവാന്മാരുമായിരുന്നു. ബിലാല്‍ (റ) എന്ന സ്വഹാബിയുടെ കഥ പ്രസിദ്ധമാണ്. ചുട്ടു പഴുത്ത മണലാരണ്യത്തിലൂടെ വലിച്ചിഴക്കപ്പെട്ടു, ചാട്ടവാറുകളെ കൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ടു, മാനുഷിക പ്രകൃതം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വര്‍ഗ്ഗസമാനമായ ജീവിതത്തെ പോലും വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. സമാനമായ ഒരുപാട് അക്രമങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങിയവര്‍ സ്വഹാബത്തിന്‍റെ കാലത്തുണ്ടായതും ചരിത്രത്തിലുണ്ട്. ഒട്ടിയ വയറിന്മേല്‍ കല്ല് കെട്ടിവെച്ച് ഖന്‍ദഖ് എന്ന വലിയ കിടങ്ങ് കുഴിച്ചതും ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്.
                   മര്‍ദ്ധനങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുകയും അവസാനം അഗ്നികുണ്ഡത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഇബ്റാഹീം നബി (അ) യുടെയും ഗുഹ്യഭാഗത്തേക്ക് ചുട്ടുപഴുത്ത കമ്പികള്‍ കൊണ്ട് അക്രമിക്കപ്പെട്ട ആസിയ ബീവി (റ) യുടെയും മത്സ്യ വയറ്റില്‍ ദിവസങ്ങളോളം കഴിച്ചു കൂട്ടേണ്ടി വന്ന യൂനുസ് നബി (അ) യുടെയും സംഭവങ്ങള്‍ വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ഈ ചരിത്രങ്ങളിലുടനീളം മാനുഷിക ബുദ്ധിയേയും ശാരീരിക പ്രകൃതിയേയും പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതായ മനസ്സിന്‍റെ അത്ഭുതമാണ് ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ അത്ഭുതഗുണം എല്ലാ മനുഷ്യര്‍ക്കും ഉണ്ടാകുമോ? ശ്രമിച്ചാല്‍ ഉണ്ടാകുമെന്നാണ് അല്ലാഹുവും നബി (സ്വ) തങ്ങളും പഠിപ്പിക്കുന്നത്. "നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടി ധീരന്മാരാവുക" (വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ സൂറത്തു മാഇദ 5/8).
                ഇക്കൂട്ടര്‍ എക്കാലത്തും ഉണ്ടെന്നുള്ളതാണ് നബി (സ്വ) തങ്ങളുടെ ഹദീസുകള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അബ്ദാലുകളെയും അഖ്താബുകളെയും മറ്റും സംബന്ധിച്ചുള്ള ഹദീസുകള്‍ നിരവധിയാണ്. 
                  വരികള്‍ക്കിടയിലൂടെ വായിച്ചാല്‍ ഹദീസുകളില്‍ കാണാം. അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം ഭയപ്പെടുകയും പേടിയില്‍ മറ്റൊരാളേയും പങ്ക് ചേര്‍ക്കാതിരിക്കുകയും മാനുഷിക പ്രകൃതിയോട് മത്സരിച്ച് ശാരീരിക ഇച്ഛകള്‍ക്ക് എതിര് പ്രവര്‍ത്തിച്ചാല്‍ സാധാരണ മനുഷ്യര്‍ക്ക് താങ്ങാന്‍ കഴിയാത്ത പരീക്ഷണങ്ങള്‍ അല്ലാഹു അവര്‍ക്ക് നല്‍കുന്നതാണ്. "ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് അമ്പിയാക്കളെയും അവരോട് തുല്യമായവരെയുമാണ്" (നബിവചനം). എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തില്‍ ശൈത്വാനുണ്ട് എന്ന് നബി (സ്വ) പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നബിയേ! തങ്ങള്‍ക്കുമില്ലേ ആ ശൈത്വാന്‍ എന്നതിന് മറുപടിയായി നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു: ആ ശൈത്വാന്‍ മുസ്ലിമായി.
                     നിസ്കരിക്കാന്‍ മടി തോന്നിപ്പിക്കാത്ത അവസ്ഥ, നന്മകള്‍ ചെയ്യാന്‍ എതിര് നില്‍ക്കാത്ത അവസ്ഥ, തിന്മകള്‍ കൂടുതല്‍ ചെയ്യാന്‍ തോന്നുന്ന ശാരീരിക പ്രകൃതത്തോട് മത്സരിക്കുന്ന അവസ്ഥ, വിശപ്പുകള്‍ക്കോ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കലുകള്‍ക്കോ അഗ്നിക്കോ മത്സ്യത്തിനോ കൊടുങ്കാറ്റിനോ ഒന്നിനും തകര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്ത മാനസികാവസ്ഥ. ഇത് വിശ്വാസികളുടെ ഒരു അമൂല്യ ഗുണമാണ്. നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ ഈ ഗുണത്തിന്‍റെ അത്ഭുത മാതൃകയും ഉടമയുമായിരുന്നു. ദുര്‍നടപ്പുകളുടെയും വൃത്തികേടുകളുടെയും വിളനിലമായിരുന്ന അറേബ്യന്‍ സമൂഹത്തിനോട് യോജിക്കാതെ പ്രതികരണത്തിന്‍റെ കരുത്തുമായി ഒറ്റയ്ക്ക് പൊരുതി സംസ്കാരത്തിന്‍റെ ഉദാത്ത മാതൃക അനുകരിക്കപ്പെടുകയും അനുധാവനം ചെയ്യപ്പെടുന്നവരുമാക്കി അറബികളെ സംസ്കരിച്ച നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ രണ്ട് ഭാര്യമാരുള്ളവര്‍ തുല്യമായി രണ്ടാളുകള്‍ക്കിടയിലും നീതി പുലര്‍ത്തണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുകയും പതിനൊന്നോളം ഭാര്യമാര്‍ക്കിടയില്‍ ഏറ്റവ്യത്യാസമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യണമെങ്കില്‍ നബി (സ്വ) തങ്ങളുടെ സ്ഥൈര്യം ശാരീരികാരോഗ്യത്തിന്‍റേതല്ല. മറിച്ച് മാനസിക വിശ്വാസത്തിന്‍റെ കരുത്താണെന്നാണെന്നത് സംസ്കാരവും നന്മയും സല്‍സ്വഭാവവും ലേശമെങ്കിലും പടച്ചവന്‍ കനിഞ്ഞ് നല്‍കിയവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാവുന്ന വസ്തുതയാണ്. കാലില്‍ നീര് കെട്ടിയത് അറിയാതെയുള്ള നിസ്കാരത്തിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ച് നിര്‍വ്വഹിച്ചതും അവിടുന്നിന്‍റെ മനസ്സിനെ കീഴടക്കാന്‍ ശാരീരികതക്ക് കഴിയില്ല എന്നതിന്‍റെ വ്യക്തമായ തെളിവാണ്. അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം ഭയപ്പെടുകയും സൃഷ്ടികളെ ഒന്നിനേയും ഭയപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന്‍ യഥാര്‍ത്ഥ മുഅ്മിന്‍ തന്നെയാണ്. അല്ലാഹുവിനെയും പിന്നെ സൃഷ്ടികളെയും പേടിക്കുന്നവര്‍ക്ക് എന്തോ ഭീമമായ അബദ്ധം സംഭവിക്കാനിടയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടി ധൈര്യമുള്ളവരായി മാറുക. ധീരരായ മുത്ത്നബി (സ്വ) യുടെ സ്ഥൈര്യത്തെ മുറുകെ പിടിക്കുക. നാഥന്‍ തുണക്കട്ടെ. ആമീന്‍.

Sunday, 29 October 2017

പുണ്യനിയോഗത്തിന് മുമ്പ് അറേബ്യ





       അതിവിശാലമായ സൈകത ഭൂമിയില്‍ മൊട്ടക്കുന്നുകള്‍ നിറഞ്ഞ പ്രവിശാല ഭൂമിയായിരുന്നു അന്നത്തെ അറേബ്യ. കൂടുതലും ജനവാസമില്ലാത്ത വരണ്ടുണങ്ങിയ പ്രദേശം. ജല ലഭ്യത അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്ന ചില പ്രദേശങ്ങള്‍ ഇടക്കിടക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ഇത്തരം പ്രദേശങ്ങളിലായിരുന്നു ചെടികള്‍ വളര്‍ന്നിരുന്നതും ജനങ്ങള്‍ താമസിച്ചിരുന്നതും. ഇത്തരം മരുപ്പച്ചകളായിരുന്നു ജനങ്ങളുടെ ആശാകേന്ദ്രങ്ങളും. മൂന്ന് ഭാഗവും വെള്ളത്താല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട ഏഷ്യാ ഭൂഖണ്ഡത്തിന്‍റെ പടിഞ്ഞാറ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പ്രദേശമാണ് അറേബ്യന്‍ ഉപദ്വീപ്. അറബികള്‍ ഇതിനെ ജസീറത്തുല്‍ അറബ് എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. പ്രവാചക ആഗമനത്തിന് മുമ്പ് പുറംലോകവുമായി വലിയ ബന്ധം ഇല്ലാത്തതിനാലും വിജനമായി കിടന്ന ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നതിനാലും കാലങ്ങളോളം പുറത്ത് നിന്നുള്ള ഇടപെടലുകളോ വിദേശ ആമ്രണങ്ങളോ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് വേണം പറയാന്‍.

          കാലങ്ങളോളം അവഗണിക്കപ്പെട്ട പ്രദേശമായിരുന്ന അറേബ്യ ക്രിസ്താബ്ദം ആറാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പുണ്യപ്രവാചകന്‍റെ നിയോഗത്തോടെയാണ് ലോക രാജ്യങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ശ്രദ്ധ നേടുന്നത്. പിന്നീട് ലോക വിശ്വാസികളുടെ സിരാകേന്ദ്രമായി മാറുകയായിരുന്നു ഇവിടം. അറേബ്യ നിരവധി പ്രവാചകന്മാരുടെ ദൗത്യ നിര്‍വ്വഹണം കൊണ്ട് അനുഗ്രഹീതമായ മണ്ണാണ്. വിശുദ്ധ ദീനുല്‍ ഇസ്ലാമിന്‍റെ പ്രബോധനത്തിനായി വിവിധ കാലങ്ങളിലായി നിരവധി പ്രവാചകന്മാര്‍ അറേബ്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടതായി കാണാം. ഹൂദ് നബി (അ) ഹള്ര്‍ മൗത്തിനടുത്തുള്ള അഹ്ഖാഫിലും സ്വാലിഹ് നബി (അ) ഹിജാസിനും തബൂക്കിനുമിടയിലുള്ള ഹിജ്റിലും ഇസ്മാഈല്‍ നബി (അ) മക്കയിലും ശുഐബ് നബി (അ) മദ്യനിലും നിയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇതോടൊപ്പം തന്നെ നിരവധി ധിക്കാരികളും തെമ്മാടികളുമായ രാജാക്കന്മാരും അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ അതിക്രമങ്ങള്‍ സഹിക്കവയ്യാതെ ജനങ്ങള്‍ യമന്‍, യസ്രിബ്, നജ്റാന്‍ എന്നിവടങ്ങളിലേക്ക് മാറിത്താമസിച്ചതായി കാണാം. പട്ടണങ്ങളും ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളും ഒപുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്ന നാടാണ് അറേബ്യ. മക്ക, മദീന, സന്‍ആഅ്, അദ്ന് ഖൈബര്‍ തുടങ്ങിയവ പ്രധാന പട്ടണങ്ങളായിരുന്നു. പട്ടണ നിവാസികളെ ഹള്രികളെന്നും ഗ്രാമാന്തരീക്ഷങ്ങളില്‍ താമസിക്കുന്നവരെ ബദുക്കള്‍ എന്നും വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 
          പ്രവാചകാഗമനത്തിന് മുമ്പ് അറേബ്യയിലെ സാമൂഹികരംഗം അത്ര മനോഹരമായിരുന്നില്ല. അറബികള്‍ പല ഗോത്രങ്ങളായിട്ടായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്. ഈ ഗോത്രങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ നിരന്തരം കലഹങ്ങളിലേര്‍പ്പെട്ടിരുന്നു. അക്രമങ്ങളും കൊള്ളയും കൊള്ളിവെപ്പും സര്‍വ്വ സാധാരണമായിരുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യല്‍ പോലും ഭയന്നിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഈയൊരു കാരണം കൊണ്ട് സംഘങ്ങളായിട്ടാണ് അവര്‍ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നത്. മതപരവും മൂല്യാധിഷ്ഠിതവുമായ ഇടപെടലുകള്‍ നടക്കാത്തതിനാലും നേതൃത്വം ചൂഷണത്തിന്‍റെയും മുതലെടുപ്പിന്‍റെയും അപ്പോസ്തലന്മാരും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ പ്രചാരകരുമായി മാറിയതിനാലും അവരുടെ സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക രംഗം ജീര്‍ണ്ണതകള്‍ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഒരു ഏകീകൃത ഭരണമോ നിയമസംവിധാനങ്ങളോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കൈയ്യൂക്കുള്ളവരും പ്രമാണിമാരുമായിരുന്നു കാര്യനിര്‍വ്വാഹകര്‍. സാധാരണക്കാരും ദുര്‍ബ്ബലരും പലപ്പോഴും പീഡനങ്ങള്‍ക്കും താഢനങ്ങള്‍ക്കും വിധേയരായിരുന്നു. മനുഷ്യരെ യാതൊരു നെറിവുമില്ലാതെ അടിമകളായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് സമൂഹത്തില്‍ യാതൊരു സ്ഥാനവും നല്‍കിയിരുന്നില്ല. പെണ്‍കുഞ്ഞിന്‍റെ ജനനം പോലും ദുഃശ്ശകുനമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. പെണ്‍കുഞ്ഞ് ജനിച്ചാല്‍ ജീവനോടെ കുഴിച്ചു മൂടുന്ന സമ്പ്രദായം ചില ഗോത്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സര്‍വ്വസാധാരണമായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷന് എത്ര ഭാര്യമാരെ വേണമെങ്കിലും സ്വീകരിക്കാമായിരുന്നു. ബഹുഭര്‍തൃത്വം സര്‍വ്വസാധാരണം. വ്യഭിചാരവും ചൂതാട്ടവും മദ്യപാനവും തെറ്റായി പരിഗണിച്ചിരുന്നില്ല. ഇവയെല്ലാം സര്‍വ്വസാധാരണമായിരുന്നു.
            സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എഴുത്തും വായനയും പ്രചരിച്ചിരുന്നില്ല. അക്ഷരാഭ്യാസമുള്ളവര്‍ വളരെ കുറവായിരുന്നു. എങ്കിലും അവര്‍ക്കിടയില്‍ അറബി ഭാഷ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനം വളരെ വലുതായിരുന്നു. അവരുടെ സാഹിത്യം ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിലും ചുണ്ടിലും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അക്കാലത്ത് പ്രചരിച്ച അറബി സാഹിത്യ കവിതകള്‍ മഹത്തായ സാഹിത്യ സൃഷ്ടികളായി ഇന്നും പ്രസിദ്ധമാണ്. ഗഹനമായ ആശയ സമ്പുഷ്ടതയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും അതുമൂലം മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളില്‍ വന്‍ ചലനങ്ങള്‍ ഉളവാകും വിധം അവതരിപ്പിക്കാനും അറബിയുടെ അത്രയും വിശാലമായ ഭാഷ വേറെയില്ലെന്നതാണ് അതിന്‍റെ വസ്തുത. 
അടിമകള്‍ സമൂഹത്തില്‍ അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട വിഭാഗമായിരുന്നു. മൃഗസമാനമായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിത രീതികളും അവരോടുള്ള യജമാനന്മാരുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളും. പകല്‍ മുഴുവന്‍ കഴുതകളെ പോലെ പണിയെടുപ്പിക്കുകയും അര്‍ഹിക്കുന്ന വേതനം നല്‍കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു അന്നുണ്ടായിരുന്നത്. ഇത്രമാത്രം സാമൂഹികപരമായും സാംസ്കാരികമായും മതരപരമായും അധഃപതിച്ച ഒരു ജനതയായിരുന്നു പ്രവാചക ദൗത്യത്തിന് മുമ്പ് അറേബ്യയിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഇവരെ സമുദ്ധരിച്ചും സംസ്കരിച്ചും പവാചകന്‍ ലോകത്തിന്‍റെ നായകന്മാരാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു. 
           സാമ്പത്തിക രംഗങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ അത്ര മോശമായിരുന്നില്ല. ജനങ്ങളില്‍ നല്ലൊരു വിഭാഗം നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളില്‍ അലിഞ്ഞു നടന്ന് ജീവിക്കുന്നവരായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രധാന ജീവിത മാര്‍ഗ്ഗം ഒട്ടകങ്ങളെയും കന്നുകാലികളെയും വളര്‍ത്തലായിരുന്നു. മരുപ്പച്ചകളില്‍ ഈന്തപ്പന, മുന്തിരി തുടങ്ങിയ കൃഷികളും അവര്‍ നടത്തിയിരുന്നു. ഇത്തരത്തില്‍ മദീനയാണ് കൃഷിക്കാരുടെ നഗരം എന്ന് അന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. നഗരങ്ങളില്‍ മുഖ്യതൊഴില്‍ കച്ചവടമായിരുന്നു. മക്കയിലൂടെ കടന്ന് പോകുന്ന കച്ചവട സംഘങ്ങളില്‍ നിന്നും നികുതികള്‍ ഈടാക്കിയിരുന്നു. മക്കയും ത്വാഇഫും അന്നത്തെ പ്രധാന വ്യാപാര സിരാകേന്ദ്രങ്ങളായി അറിയപ്പെട്ടു. പലിശ വ്യാപാരവും ഊഹക്കച്ചവടവും മറ്റ് വ്യവസായങ്ങളും അറേബ്യയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അറേബ്യയുടെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള യമന്‍, വടക്കു ഭാഗത്തുള്ള സിറിയ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് കച്ചവടയാത്രകള്‍ നടത്തല്‍ പതിവായിരുന്നു. ഇന്ത്യാ യൂറോപ്പ് വ്യാപാര ബന്ധത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണിയായിരുന്നു അറേബ്യ.
        അറബികളുടെ മതരംഗം പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ അത്യധികം ഗുരുതരമായിരുന്ന അവസ്ഥയാണ് കാണാനാവുക. ബഹുദൈവ വിശ്വാസികളും വിഗ്രഹാരാധകരുമായിരുന്നു അറബികള്‍. ലാത്ത, ഉസ്സ, മനാത്ത തുടങ്ങിയ അനവധി വിഗ്രഹങ്ങളെ അറബികള്‍ ആരാധിച്ചിരുന്നു. ഓരോ ഗോത്രത്തിനും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം കുലദൈവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിശുദ്ധ കഅ്ബയില്‍ പോലും മുന്നൂറിലധികം വിഗ്രഹങ്ങളെ വെച്ച് ആരാധിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു. വിഗ്രഹങ്ങളെ കൂടാതെ സൂര്യന്‍, ചന്ദ്രന്‍, നക്ഷത്രങ്ങള്‍ മറ്റ് പ്രകൃതി ശക്തികള്‍ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഇവരുടെ ആരാധനാ മൂര്‍ത്തികള്‍ ആയിരുന്നു. പൊതുവെ അറേബ്യയുടെ മതരംഗം ഇതായിരുന്നെങ്കിലും ഇബ്രാഹീമീ മില്ലത്ത് പിന്‍പറ്റി പോന്ന യഥാര്‍ത്ഥ ഏകദൈവ വിശ്വാസികളേയും അംഗുലീ പരിമിതമായി കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു. ഇവരെ ഹനീഫിയ്യ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. 
              ഇതുകൂടാതെ യമന്‍റെ ചില പ്രദേശങ്ങളില്‍ ക്രിസ്തുമത വിശ്വാസികളും മദീന, ഖൈബറ് തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില്‍ ചില ഗോത്രക്കാരും സ്ഥിരതാമസമാക്കിയിരുന്നു. കാര്യം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും പ്രപഞ്ചത്തെ നയിക്കുന്ന ഒരു പരാശക്തിയില്‍ അവര്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ദൈവാനുഗ്രഹവും കോപവും മരണാനന്തര ജീവിതവും മലക്കുകളും അവര്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ദൈവാനുഗ്രഹവും കോപവും മരണാനന്തര ജീവിതവും മലക്കുകളും അവര്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഈ അറിവുകളും ധാരണകളും ബഹുദൈവ വിശ്വസത്താല്‍ വികൃതമായതായിരുന്നു. ലോകത്തിന്‍റെ തന്നെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ ഈ രീതിക്കായിരുന്നു. ലോക ജനത മുഴുവന്‍ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് അണ്ടുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലത്ത് ഒരു പ്രവാചകന്‍റെ വരവിനായി കൊതിച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് നമ്മുടെ പ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) യുടെ ആഗനം.
           ഇങ്ങനെ സാമ്പത്തികമായും മതപരമായും സാമൂഹികമായും സാംസ്കാരികമായും അധഃപതിച്ച ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയുടെ സമുദ്ധാരണത്തിനാണ് പ്രവാചകന്‍റെ നിയോഗം എന്നത് തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ കാര്യമാണ്. എന്നാല്‍ അറബികളെ സംബന്ധിച്ച് മനുഷ്യത്വപരമായ അനവധി ഉത്തമ സ്വഭാവങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തിയിരുന്നവരാണ്. ഔദാര്യം, ആതിഥ്യം, കരാര്‍ പാലനം, ആത്മാഭിമാനബോധം, തീരുമാനങ്ങളില്‍ ഉറച്ച് നില്‍ക്കാനുള്ള കഴിവ് തുടങ്ങിയവ അതില്‍ ചിലതായിരുന്നു. സത്യസന്ധത, വിശ്വസ്തത തുടങ്ങിയ ഉത്തമഗുണങ്ങള്‍ അവരില്‍ കാണമായിരുന്നു. സത്യമെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിലായിരുന്നു അറബികള്‍ ഓരോ യുദ്ധവും നടത്തിയിരുന്നത്. സത്യം ബോധ്യമായാല്‍ തിരുത്താനും അവര്‍ തയ്യാറായിരുന്നു. ഇതുവരെ കഠിന ശത്രുവായിരുന്നവരെ അടുത്ത നിമിഷം മുതല്‍ മിത്രമായി കാണാനും അവര്‍ തയ്യാറായിരുന്നു. ഈ സ്വഭാവ വിശേഷണങ്ങളാണ് ചരിത്രത്തില്‍ തുല്യതയില്ലാത്ത വിധം അതിവിസ്മയകരമായ ഒരു പരിവര്‍ത്തനത്തിന് അവരെ തെരെഞ്ഞെടുക്കാനും സാക്ഷികളാകാനുമുള്ള അടിസ്ഥാന കാരണം. പ്രവാചകന്‍ (സ്വ) കടന്ന് വന്നതോടു കൂടി അവര്‍ ലോകചരിത്രത്തിലെ അവിസ്മരണീയ നായകരായി മാറുകയായിരുന്നു. 

സ്വയം പൊങ്ങികള്‍


സ്വയം പൊങ്ങികള്‍

               പൊങ്ങച്ചത്തിന്‍റെ പരിണതിയാണ് സ്വയം പൊങ്ങല്‍. അറിവിലോ കര്‍മ്മത്തിലോ മറ്റോ താന്‍ പൂര്‍ണ്ണനാണെന്ന തോന്നലിനാല്‍ ഉള്ളിലുണ്ടാകുന്ന മേന്മ നാട്യമാണ് പൊങ്ങച്ചം.
                   അത്യധികം ഗുരുതരവും അങ്ങേയറ്റം മോശവുമായ സ്വഭാവമാണിത്. ഒരു വിശ്വാസിക്ക് തീരെ അനുഗുണമല്ലിത്. സ്വയം പൊങ്ങികളായി വിലസിയ വികടര്‍ക്ക് വിലപ്പെട്ടതൊക്കെ വിലക്കപ്പെട്ടത് ചരിത്രത്തില്‍ നാം വായിക്കാറുണ്ട്. ഇതേ വിഷയം പല രൂപങ്ങളിലും പല വ്യക്തികളിലുമായി ആധുനിക യുഗത്തിലും കാണാവുന്നതാണ്. 
   കണ്ടാലും കൊണ്ടാലും തിരിയാത്തവരെ എന്ത് പറയാന്‍!? എന്ത് കാര്യത്തിലും എവിടെയും ഞാനാണ് യോഗ്യനെന്ന് സ്വയം വിചാരിച്ച് പൊങ്ങച്ചം നടിക്കുന്ന പൊങ്ങന്മാര്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന വിനകള്‍ ചില്ലറയല്ല. അവര്‍ക്കുണ്ടാകുന്ന ദൂഷ്യം അവര്‍ സ്വയം മനസ്സിലാക്കുകയില്ലല്ലോ?
പല മേഖലകളിലും രംഗങ്ങളിലും ഈ സ്വയം പൊങ്ങികള്‍ കയറി വരാറുണ്ട്. സംഘടനാ നേതൃത്വങ്ങളില്‍ സമ്മേളന സദസ്സുകളില്‍, വിവാഹ സദസ്സുകളില്‍, പ്രാര്‍ത്ഥനാ മജ്ലിസുകളില്‍ എന്ന് വേണ്ട എല്ലായിടത്തും ഇക്കൂട്ടര്‍ ഒരു കൈ നോക്കും. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജയിച്ചേക്കാം. പക്ഷേ അതിനാലുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടം വളരെ വലുതായിരിക്കും. 
    സംഘം ഏതുമാകട്ടെ അതിന്‍റെ നേതൃത്വത്തിന് എന്നേക്കാള്‍ യോഗ്യനായ ആരുമില്ലെന്ന് നിനക്കുന്നവന്‍റെ നിലയെന്താണ്? രാഷ്ട്രീയം പോലുള്ള ഭൗതിക താല്‍പര്യ സംഘടനകളാണെങ്കില്‍ അവയുടെ ഉദ്ദേശ്യം പാരത്രികമോ അല്ലാഹുവോ അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് മനസ്സിലാകും. അതിന്‍റെയും അതിന്‍റെ ആളുകളുടെയും അവസ്ഥ. മതസംഘടനയിലുള്ള വിശ്വാസികളുടെ കാര്യമാണ് നാം ചിന്തിക്കേണ്ടത്. പുരോഗമനവും സെറ്റപ്പും കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് ആത്മാര്‍ത്ഥതയും വിനയവും നഷ്ടപ്പെടുന്ന നിലപാടുകളാണ് പല മതസംഘടനാ പ്രവര്‍ത്തകരിലും നേതാക്കളിലും കാണുന്നതെന്ന് പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. ഏതെങ്കിലുമൊന്നിനെയോ വ്യക്തിയെയോ ടാര്‍ജറ്റ് ചെയ്ത് പറയുന്നതല്ലിത്. പൊതുവേ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ എത്തുന്ന നിഗമനമാണിത്. ശരിയല്ലെങ്കില്‍ പൊറുക്കുക.
    സമ്മേളനങ്ങളിലും യോഗങ്ങളിലുമൊക്കെ മുന്‍പന്തിയിലാകണമെന്നാണ് ചില സ്വയം പൊങ്ങികള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. താന്‍ എന്തിനും തികഞ്ഞവനും മറ്റുള്ളവര്‍ നിസ്സാരരുമാണെന്നല്ലേ ടിയാന്‍ വിചാരിക്കുന്നത്. ഇതൊക്കെ സഹിക്കണമെന്ന് വെച്ചാലും പിന്നെ ഒരു കൂട്ടരുണ്ട്. സമൂഹത്തിന്‍റെ അനിഷ്ടമുള്ളവരായിരിക്കുമവര്‍. പക്ഷേ, അതൊന്നും അവര്‍ക്ക് ബാധകമല്ല. നികാഹ് സദസ്സില്‍ നിക്കാഹ് നടത്തിക്കൊടുക്കാനും ഖുതുബ ഓതാനും ദുആ ചെയ്യാനുമൊക്കെ അര്‍ഹന്‍ ഞാനല്ലാതെ ആരുമില്ലെന്ന് ഡംഭ് നടിക്കുന്നവര്‍. ഇക്കൂട്ടരുടെ ഡംഭ് മൂര്‍ച്ഛിക്കുന്നത് ഇതുപോലുള്ള അനുഗൃഹീത കാര്യങ്ങളിലാണ്. അതിന് വേണ്ടിയുള്ള ചരട് വലികളും കുതന്ത്രങ്ങളുമൊക്കെ അവര്‍ നടത്തും. ഇതൊക്കെ പറയലും കേള്‍ക്കലും തന്നെ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ വിശ്വാസിക്ക് അരോചകമാണ്. 
ശരിയായ വിശ്വാസി താന്‍ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനാണെന്ന ചിന്തയിലായിരിക്കും. ഇതുപോലുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ പിന്‍വലിയലാണ് അവന്‍റെ ആഗ്രഹം. മുന്നിടല്‍ അവന് അസഹ്യമായിരിക്കും. മഹത്തുക്കളുടെ ചരിത്രങ്ങളും നിലപാടുകളും അതാണ് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. അതവരുടെ വിനയത്തിന്‍റെയും താഴ്മയുടെയും അടയാളമാണ്. ഇത്തരം മഹാന്മാര്‍ നിവൃത്തിയില്ലാത്ത സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലായിരിക്കും തയ്യാറാവുക. 
ദുആ ചെയ്യുന്നിടത്ത് വരെ ഈ പൊങ്ങച്ചം മനുഷ്യനെയെത്തിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അതിന്‍റെ അപകടാവസ്ഥ എത്രമാത്രം. ഈ പൊങ്ങച്ചം എന്തോ വലിയ കാര്യമെന്നാണ് ചിലരുടെ ധാരണ. സമൂഹത്തിലുണ്ടാകുന്ന വിലയിടിവ് ഈ പാവങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. എന്നിട്ടല്ലേ അല്ലാഹുവിന്‍റെയടുക്കലുള്ള നിലവാരത്തകര്‍ച്ച അറിയുക? ഭൗതിക ഡംഭാണല്ലോ ഇതിന്‍റെ പ്രേരകം.
    "സ്വയം പൊങ്ങി നശിച്ചവനാണ്" എന്ന തിരുവചനവും "നിങ്ങള്‍ സ്വയം പൊങ്ങരുതെന്ന" ഖുര്‍ആന്‍ വാക്യവും സ്വയം പൊങ്ങലിനെതിരെയുള്ള താക്കീതുകളാണ്. ഇബ്ലീസിന്‍റെയും ബല്‍ആമിന്‍റെയും അതുപോലുള്ളവരുടെയുമൊക്കെ സ്വയം പൊങ്ങല്‍ അവരെ എവിടെയെത്തിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാല്‍ വളരെ നല്ലത്. രക്ഷപ്പെടാം ഇവിടെയും അവിടെയും. അല്ലെങ്കില്‍ സ്ഥാനമാനങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി പൊങ്ങച്ചം വഴി കുതന്ത്രമൊരുക്കുന്നവരുടെ ഇരുലോകാവസ്ഥ വളരെ ദയനീയമായിരിക്കും. 
    "നിന്നെ അല്ലാഹു സ്വീകരിച്ചുവെന്ന് ഉറപ്പാകുന്നത് വരെ നീ ഡംഭ് കാണിക്കരുത്" എന്ന് പൊങ്ങച്ചം തള്ളുന്ന നഫ്സിനോട് പറയാനാണ് മഹാന്മാര്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഇബ്ലീസിന് വഴിപ്പെട്ട സ്വയം പൊങ്ങി എന്ത് കേട്ടാലും കണ്ടാലും കാര്യമില്ല. 
     ഈ അധമ സ്വഭാവം മാറാനുള്ള എളുപ്പവഴി ആന്തരിക ചികിത്സയില്‍ വിദഗ്ധനും അര്‍ഹനുമായ ആത്മീയ ഗുരുവിന്‍റെ ശിക്ഷണമാണ്. വിജയം ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ സ്വയം പൊങ്ങികളിലുണ്ടെങ്കില്‍ ഇനിയെങ്കിലും ഈ വഴിക്ക് നീങ്ങട്ടെ. 

Saturday, 21 October 2017

താന്‍ പാതി ദൈവം പാതി

താന്‍ പാതി ദൈവം പാതി



                           ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലക്കെട്ട് ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോള്‍ ശരിയല്ലേ എന്ന് തോന്നും. എന്നാല്‍ വസ്തുത അങ്ങനെയല്ലായെന്ന് വിവരിക്കലല്ല. ഒരു ചെറിയ പഠനത്തിലേക്കുള്ള എത്തിനോട്ടം മാത്രം. അഥവാ വിശ്വാസം അതാണോ ആദ്യം വേണ്ടത്, അതല്ല നല്ല പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളാണോ? നല്ല പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ചെയ്ത് ചെയ്ത് നല്ല വിശ്വാസിയാകും എന്ന് എളുപ്പത്തില്‍ പറയാം. നല്ലതല്ലാത്ത പ്രവര്‍ത്തനം ചെയ്യുന്നവര്‍ വിശ്വാസിയല്ല എന്ന് തീര്‍ത്ത് നാം പറയുകയുമില്ല. 
ഇവിടെ നല്ല പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് നാം മുന്‍ഗണന നല്‍കുന്നു. ആ പ്രവര്‍ത്തിയിലൂടെ നല്ലവന്‍ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. നല്ലവര്‍ക്ക് നരകം നല്‍കപ്പെടില്ല എന്നാണ് പ്രമാണം. ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ നല്ല പ്രവര്‍ത്തനമാണ് നരക സ്വര്‍ഗ്ഗ പദവിക്കുള്ള മാനദണ്ഡം. ഈ മാനദണ്ഡ പ്രകാരം ജനസേവന കാരുണ്യപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടത്തുന്നവര്‍ നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ നല്ലവരാണ്. 
                  സത്യത്തില്‍ അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്കേ നല്ല പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ കഴിയൂ. ഈ സത്യം വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനിന്‍റെ വാചകങ്ങളിലൂടെ വിശദീകരിക്കുമ്പോള്‍ ആരാണ് നല്ലവന്‍? എന്താണ് നډ? എന്ന രണ്ട് വസ്തുതകള്‍ നമുക്ക് വ്യക്തമാകും. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു: "അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുകയും സല്‍കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവരല്ലാത്ത മുഴുവന്‍ മനുഷ്യരും നാശത്തിലാണ്"(). ഇവിടെ അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കാത്ത സല്‍കര്‍മ്മം ചെയ്യുന്നവനും സല്‍കര്‍മ്മമില്ലാത്ത വിശ്വാസിയും ഈ സൂക്തപ്രകാരം നാശത്തിലാണ് എന്ന് വ്യക്തമാണ്. അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വാസമുള്ള സല്‍കര്‍മ്മികളാണ് വിജയികള്‍ എന്നാണ് ഈ സുക്തം പഠിപ്പിക്കുന്നത്. 
സത്യത്തില്‍ വിശ്വാസികളല്ലാത്തവരില്‍ നിന്ന് കാണുന്ന സല്‍പ്രവര്‍ത്തികളില്‍ അപൂര്‍ണ്ണത വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്. താന്‍ എന്തിന് വേണ്ടി ഈ പ്രവര്‍ത്തി ചെയ്യണം എന്നതിന്‍റെ ഉത്തരം ദൈവപ്രീതി എന്നാണെങ്കില്‍ അതിനെയാണ് നډയായി കണക്കാക്കാന്‍ പറ്റുകയുള്ളൂ. ദൈവപ്രീതിയ്ക്കല്ലാത്ത പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ദുരുദ്ദേശ്യ പൂര്‍ണ്ണമാണെന്നും ആ പ്രവര്‍ത്തിയില്‍ കളങ്കമുണ്ട് എന്നും വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്. ഒരു കള്ളന്‍ പകല്‍ സമയത്ത് ജനങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി തന്നിലേക്ക് തിരിക്കാന്‍ നടത്തുന്ന ശ്രമം എത്രയും നല്ലതല്ലല്ലോ? ദൈവപ്രീതിയാണ് തന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തിക്ക് പ്രചോദനം എന്ന് പറയാന്‍ അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവനേ കഴിയൂ. 
                           ദൈവപ്രീതിയല്ലാത്ത എന്തും മറുപടിയില്‍ വന്നാല്‍ അതില്‍ കളങ്കമുണ്ട് എന്ന് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തം ശരീരേച്ഛ പോലും പ്രതിസ്ഥാനത്ത് വരുന്നത് ശരിയല്ല എന്നാണ് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. "താന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നതിനെ തന്‍റെ ദൈവമാക്കുകയും അറിവിന്‍റെ മേല്‍ തന്നെ വഴിതെറ്റിക്കുകയും തന്‍റെ കേള്‍വിക്കും ഹൃദയത്തിനും മുദ്രവെക്കുകയും കണ്ണിേډല്‍ ഒരുതരം മൂടി ഇടുകയും ചെയ്തവരെ താങ്കള്‍ കണ്ടുവോ? അല്ലാഹു വഴിതെറ്റിച്ചതിന് ശേഷം അവരെ നേര്‍വഴിയിലാക്കുന്നതാരാണ്? അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ ചിന്തിക്കുന്നില്ലേ?". (സൂറ: അല്‍ ജാസിയ 22). 
                      സാംസ്കാരിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ എന്ന പേരില്‍ ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ച് പറ്റലും സ്ഥാനമാനങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കലും വൈയക്തീക ലാഭങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കലും ഒക്കെ ശാരീരിക ഇച്ഛയുടെ പരിധിയില്‍ വരുന്നതാണ്. ശാരീരിക ഇച്ഛകളിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ വൈകൃതങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. ഇച്ഛകള്‍ക്ക് ഭംഗം വരുമ്പോള്‍ പ്രവൃത്തികള്‍ അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്യും. രഹസ്യമായെങ്കിലും തിډ ചെയ്യാന്‍ ശാരീരികേച്ഛ സഹായകമാകുന്നതാണ്.
                      വിശ്വസിക്കുന്നവരില്‍ നിന്ന് വരുന്ന നډയാണ് യഥാര്‍ത്ഥ നډ. അഭിനയവും ജാഡയും വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഭൂഷണമല്ല. മദ്യപാനവും വ്യഭിചാരവും അക്രമവും മറ്റും മാന്യതയുടെ പര്യായങ്ങളായി കണ്ട് നടന്നിരുന്ന അറബികള്‍ അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരായി മാറിയപ്പോള്‍ രഹസ്യമായി പോലും തിډകളിലേക്ക് തിരിയാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണ് അനുഭവ ചരിത്രം. എന്തിന് വേണ്ടി ഈ പ്രവൃത്തികള്‍ ഒഴിവാക്കുന്നു? എന്നതിനുള്ള മറുപടി ദൈവഹിതമാണ് എന്നായിരുന്നു. ദൈവഹിതമല്ലാത്തത് നډയാകുകയുമില്ലല്ലോ? ചുരുക്കത്തില്‍ അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരില്‍ നിന്നേ സല്‍കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുകയുള്ളൂ. വിശ്വാസികളില്‍ നിന്നുണ്ടാകുന്ന സല്‍കര്‍മ്മങ്ങള്‍ അനുഭവവേദ്യമായിരിക്കും. ആ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഒരു പക്ഷേ ആയിരങ്ങള്‍ക്ക് തണലേകുകയും ചെയ്യും. 
'താന്‍ പാതി ദൈവം പാതി' എന്ന നിലപാടിലുള്ളവര്‍ അല്ലാഹുവിന്‍റെ കഴിവില്‍ നിന്നാണ് സര്‍വ്വതും എന്ന വിശ്വാസത്തിലേക്ക് എത്തിയവരല്ലാത്തത് കൊണ്ടും വിശ്വാസി എന്ന ഓമനപ്പേര് നല്‍കാവതുമല്ല. സര്‍വ്വതും അല്ലാഹുവില്‍ നിന്നാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍ തന്‍റെ ഭാഗത്ത് നിന്നുള്ള പരിശ്രമത്തിലേക്ക് വീമ്പ് പറയാതെ ദൈവീകമായ ഔദാര്യത്തെയാണ് ഗൗനിക്കുന്നത്. അഹങ്കാരത്തിന്‍റെ ഉډൂലനത്തില്‍ നിന്നേ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഉദയമുണ്ടാകൂ എന്നാണ് ഈമാന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എന്ന സുന്ദരനാമത്തിലൂടെ ഇസ്ലാം പഠിപ്പിക്കുന്നത്. 
                          അണുമണി അഹങ്കരിക്കുന്നവന് ഈമാനില്ല എന്ന പ്രമാണത്തിലൂടെ താന്‍പാതികള്‍ക്ക് ദൈവവിശ്വാസമില്ലെന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ലേ? അഹം അങ്കുരിക്കാതെ പൂര്‍ണ്ണമായും അസ്തമിച്ച് പൂര്‍ണ്ണമായാലേ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഉദയം നടക്കുകയുള്ളൂ. സന്തോഷവും ദുഃഖവും വിജയവും പരാജയവും എല്ലാം അല്ലാഹുവിന്‍റെ തീരുമാനമാണ്. ഇതാണ് വിശ്വാസം. "ഞാനല്ലാ തന്നുടെ അംറെന്ന് ചെന്നോവര്‍" എന്ന് ചൊല്ലിയവരുടെ അഭാവം വിശ്വാസികളില്‍ വരുത്തിയ നാശത്തിന്‍റെ വില വളരെ വലുതാണ്. ഇതുപോലെയുള്ള വിശ്വാസികളായ മാതൃകാപുരുഷډാര്‍ എമ്പാടുമുണ്ട്. വിശ്വാസികളും കുറവല്ല. നിരീശ്വരവാദികളല്ലാത്തവര്‍ മതങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ്. മതവിശ്വാസികളില്‍ വിശ്വാസത്തിന് നിയമങ്ങളും വഴികളും മാതൃകകളും വരച്ച് കാണിക്കുന്ന മതം ഇസ്ലാം മതം മാത്രമാണ്. ദൈവീക ഹിതവും ദൈവപ്രീതിയും കാംക്ഷിക്കുന്നവര്‍ ദൈവീക ഇച്ഛയില്‍ ജീവിച്ചവരെ കൂടി സ്മരിക്കുകയും മാതൃകയാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അതാണ് ദൈവഹിതം. അവിടെയാണ് മുഹ്യിദ്ദീന്‍ ശൈഖ് (ഖു.സി.)തങ്ങളും ശൈഖ് രിഫാഈ (ഖു.സി.) തങ്ങളും തുടങ്ങിയവര്‍ കടന്ന് വരുന്നത്. "ദൈവഹിതത്തില്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുക, ദൈവഹിതത്തില്‍ വെറുക്കുക" എന്ന പ്രവാചകാദ്ധ്യാപനവും ഈ അര്‍ത്ഥമാണ് നല്‍കുന്നത്. 
മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു ഇസ്ലാം ലോകത്തിന് അന്യമായത് പോലെ മുഹ്യിദ്ദീന്‍ ശൈഖ് (ഖു.സി.) തങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു ഇസ്ലാം അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അന്യമാണ്. 
                     എന്തിന് മുഹ്യിദ്ദീന്‍ ശൈഖ്? ചോദിക്കുന്നവരുണ്ടാകാം. ഇതിനേക്കാള്‍ ഗൗരമുള്ളിടത്തും ചോദ്യം ചോദിച്ചത് അബദ്ധമായിപ്പോയി എന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യരൂപം ഇങ്ങനെ ഖുര്‍ആനില്‍ കാണാം: "ഞാന്‍ നിനക്ക് സുജൂദ് ചെയ്യട്ടെയോ?". ദൈവഹിതം ദൈവസ്നേഹം. ദൈവം സ്നേഹിച്ചതിനെയും ദൈവ സ്നേഹികളേയും ഒക്കെ സ്നേഹിക്കല്‍ അതാണ്. ദൈവസ്നേഹാനുരാഗം ആ സ്നേഹാനുരാഗത്തിലാണ് ലജ്ജ പോലും കടന്നുവരുന്നത്. 
                 രഹസ്യങ്ങളില്‍ പോലും തന്‍റെ രഹസ്യഭാഗങ്ങള്‍ വെളിവാക്കാതിരിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ലജ്ജ അതാണ് ദൈവവിശ്വാസം എന്ന് നബി (സ്വ) തങ്ങളുടെ വാക്കുകളില്‍ കാണാം. ലജ്ജ വിശ്വാസമാണ്. സ്നേഹം വിശ്വാസമാണ്. മുഹ്യിദ്ദീന്‍ ശൈഖിനെ സ്മരിക്കുന്ന സ്നേഹമില്ലാത്തവന്‍ വിശ്വാസിയാണോ?! 

പ്ലാസ്റ്റിക് സര്‍ജറിയും അവയവമാറ്റവും


രക്തദാനം

             ഉദ്ദൃത വിശദീകരണങ്ങളില്‍ നിന്നും അനിവാര്യവേളകളില്‍ രക്തം കയറ്റി ചികിത്സിക്കാമെന്നും അതിന് സ്വന്തം രക്തവും മറ്റൊരാളുടെ രക്തവും ഉപയോഗപ്പെടുത്താമെന്നും സുതരാം വ്യക്തമാണ്. എന്നാല്‍ സ്വന്തം രക്തം മറ്റൊരാള്‍ക്ക് ചികിത്സാവശ്യം നല്‍കുന്നതിന് ചില നിയമക്കുരുക്കുകളുണ്ട്. മനുഷ്യശരീരത്തില്‍ നിന്ന് വേര്‍പ്പെട്ടതൊക്കെയും പവിത്രമാണെന്നും അത് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നത് മനുഷ്യശരീരത്തിനെ കളങ്കപ്പെടുത്തലുമാണെന്നുമാണ് കര്‍മ്മശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിച്ചത്. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ മറ്റൊരാളുടെ ചികിത്സാവശ്യത്തിന് എങ്ങനെ നല്‍കും? നേര്‍ക്ക് നേരെയുള്ള ആലോചനയില്‍ വകുപ്പുകളൊന്നും കാണാനൊക്കില്ല. എന്നാല്‍ സ്വന്തം ശരീരത്തിന് ഒരുവിധ കഷ്ട നഷ്ടങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത, മറ്റൊരാളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയര്‍ത്താന്‍ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ജീവകാരുണ്യ പ്രവൃത്തിയെ ഭൂമിയിലേക്ക് പിറന്ന് വീണിട്ടില്ലാത്ത ഗര്‍ഭസ്ഥ ശിശുവിന്‍റെ ജീവനില്‍ പ്രതീക്ഷയുണ്ടെങ്കില്‍ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന മൃതദേഹം കീറിപ്പൊളിച്ചെങ്കിലും രക്ഷിച്ചെടുക്കണമെന്ന് പറയുന്ന മതം എങ്ങനെ വിലക്കുമെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ പ്രയാസമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാവണം അറിഞ്ഞിടത്തോളം ലോക മുസ്ലിം പണ്ഡിത സഭകളൊന്നും ഔദ്യോഗികമായി രക്തദാനത്തിനെതിരെ ശബ്ദിക്കാത്തത്. പകരം അത് സ്ഥാപിക്കാനുള്ള കുറുക്കുവഴികളാരാഞ്ഞതും. 
                    രക്തദാനം അനുവദനീയമാണെന്ന് സമര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ സാധാരണമായി പറഞ്ഞ് പോരുന്നത്, രക്തം ഉടമസ്ഥതയില്ലാത്തതിനാലും നജസായത് കൊണ്ടും വില്‍പ്പന പാടില്ലെങ്കിലും കൈവശാവകാശം സൗജന്യമായി വിട്ടുകൊടുക്കാമെന്നും വിശദീകരിച്ച് കൊണ്ടാണ്. മലിനമായ എണ്ണ വിളക്ക് കത്തിക്കുന്നതിനും പട്ടിയെ കാവല്‍ നിര്‍ത്തുന്നതിനും വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിലുള്ള നിയമ സാധ്യത വിളംബരം ചെയ്യുന്ന കര്‍മ്മശാസ്ത്ര ഉദ്ധരണികളുടെ അകമ്പടിയായും ചേര്‍ക്കും. നമുക്ക് രക്തത്തിന് നമ്മുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശമില്ലെങ്കിലും കൈവശാവകാശമുണ്ടെന്നത് ശരിയാണ്. കൈവശാവകാശം നീക്കുന്നതിന് മതപിന്തുണയുണ്ടെന്നതും നേര് തന്നെ (മുഅ്നി 2/400).
    എന്നാല്‍ കേവലം നജസെന്ന് സാമാന്യവല്‍ക്കരിച്ച് രക്തദാനം അനുവദനീയമാണെന്ന് പറയാനൊക്കുമോ? ശരീരത്തിന്‍റെ ഒരു ഭാഗമായി കര്‍മ്മശാസ്ത്രം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുകയും മനുഷ്യഭാഗങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കാനനുവദിച്ചു കൂടെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുമ്പോള്‍ വിശേഷിച്ചും?
            നമ്മുടെ ഈ ആശങ്കയ്ക്ക് വര്‍ഷങ്ങളുടെ ഭാരമുണ്ട്. സമാധാനമന്വേഷിച്ച് ഫിഖ്ഹിന്‍റെ ആഴങ്ങള്‍ താണ്ടിയവരുടെ വാതിലുകള്‍ മുട്ടിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ആശ്വാസത്തിന്‍റെ ഒരു 'ഇബാറത്തും' ഇത് വരെ തടഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് വേദനയോടെ കുറിക്കട്ടെ. അറിവെന്ന അമാനത്തിനോടുള്ള കടപ്പാട് കൊണ്ടണ് വിദഗ്ധമായി മൗനം ഭജിച്ച് തടി രക്ഷപ്പെടുത്താത്തത്. 
            ഈ കുറിപ്പുകാരന്‍റെ തീര്‍ത്തും വ്യക്തിപരമായ ഒരു നിരീക്ഷണം പങ്കുവെക്കാം; കര്‍മ്മശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ മുടി പോലുള്ള ജുസ്അകള്‍ (ശരീരഭാഗങ്ങള്‍) വില്‍ക്കാനോ ഉപയോഗിക്കാനോ നല്‍കരുതെന്നും അത് മറവ് ചെയ്യണമെന്നുമാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് (ശബ്രാമല്ലിസി 2/25). അപ്പോള്‍ പരസ്യമായി കാണപ്പെടും വിധത്തിലുള്ള ഉപയോഗപ്പെടുത്തലുകള്‍ മാത്രമായിക്കൂടെ സമ്മതിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടുദ്ദേശ്യം? പ്രത്യേകിച്ചും ദൃഷ്ടിയില്‍ നിന്ന് മറക്കാനാണ് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്. രക്തം കയറ്റി ചികിത്സിക്കാന്‍ നല്‍കുന്നത് ദൃഷ്ടിയില്‍ നിന്ന് മായ്ക്കാനുള്ള കൊടുക്കലിന്‍റെ വ്യാപ്തിയില്‍ പെടുത്താന്‍ കഴിയില്ലേ. വിലക്കിയ ഉപയോഗത്തിന് പറഞ്ഞ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ ജീവന്‍ രക്ഷപ്പെടും വിധമുള്ളതോ പുറത്തു കാണാന്‍ കഴിയാത്ത വിധത്തിലോ ഉള്ളവയല്ല എന്നുള്ളത് നമ്മുടെ നിഗമനത്തിന് അനുകൂല ഘടകമാണ്. 
പ്ലാസ്റ്റിക് സര്‍ജറിയും അവയവമാറ്റവും
                പ്ലാസ്റ്റിക് സര്‍ജറി മറ്റ് ശസ്ത്രക്രിയാ വിഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും വളരെ പ്രത്യേകതയുള്ള ഒരു വിഭാഗമാണ്. പ്ലാസ്റ്റികോസ് എന്നാല്‍ 'ഏത് വിധത്തിലും മാറ്റാം' (ങീൗഹറ ചെയ്യാം) എന്നര്‍ത്ഥം. ഈ ശസ്ത്രക്രിയാ വിഭാഗത്തിന്‍റെ ചരിത്രം മനുഷ്യചരിത്രത്തില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങുന്നു. പുരാതന ഈജിപ്തിലെ പഴയ രാജവംശകാലത്ത് (3000-2500 ബി.സി.) മുറിവുകള്‍, മുഴകള്‍, ഒടിവുകള്‍ എന്നിവയുടെ ചികിത്സാരീതികളെ പറ്റി പ്രതിപാദിച്ചു കാണുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയില്‍ ഏകദേശം 600 ബി.സി. യില്‍ രചിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതുന്ന അഥര്‍വ്വ വേദത്തിലെ 'ശുശ്രുതസംഹിത' യില്‍ ശസ്ത്രക്രിയാ രീതികളെ പറ്റിയും ഉപകരണങ്ങളെ പറ്റിയും വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്.
                        ആധുനിക പ്ലാസ്റ്റിക് സര്‍ജറിയുടെ പിതാവ് സര്‍ ഹരോള്‍ഡ് ഗില്ലി എന്ന ഇ.എന്‍.ടി. സര്‍ജനാണ്. ഇദ്ദേഹം 1882 ല്‍ ന്യൂസിലാന്‍റില്‍ ജനിക്കുകയും തുടര്‍ന്ന് ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് കുടിയേറുകയും അവിടെ പ്ലാസ്റ്റിക് സര്‍ജറിയുടെ വ്യാപനത്തിനായി ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ പ്രയത്നിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യയില്‍ ഇന്ന് ഏകദേശം 3400 റോളം പ്ലാസ്റ്റിക് സര്‍ജډാരും ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ള ചികിത്സാ സൗകര്യങ്ങളുമുണ്ട്. (സര്‍വ്വ രോഗ വിജ്ഞാന കോശം)
                                                                                                                               അഹ്സനി 

കഴുതയെ ചുമക്കുന്ന കഴുതകള്‍

കഴുതയെ ചുമക്കുന്ന കഴുതകള്‍


                ടുത്തിടെ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ പരന്ന ഒരു കുറിപ്പ് വളരെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി തോന്നി. "തന്‍റെ വീടിന്‍റെ ജനലിലൂടെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ അയലിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ ആ സ്ത്രീക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് അഴുക്ക് പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു. ഇതുകണ്ട് അയല്‍വാസിയുടെ  വൃത്തിയില്ലായ്മയെ പറ്റി സദാ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ സ്ത്രീയുടെ ഭര്‍ത്താവ് എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ജനാലയുടെ ചില്ലുകളില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അഴുക്കുകളും പൊടിപടലങ്ങളും തുടച്ച് നീക്കി. ശേഷം ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു: ഒന്ന് കൂടി നോക്കൂ. അപ്പോള്‍ മനസ്സിലാകും അഴുക്ക് അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളിലാണോ? നമ്മുടെ ജനലിന്‍റെ ഗ്ലാസ്സിലാണോ എന്ന്. തുടര്‍ന്ന് നോക്കിയ സ്ത്രീക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് നല്ല ശോഭയില്‍ തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രങ്ങളെയായിരുന്നു". 
                  ഇത് തന്നെയാണ് ഇന്നത്തെ കൂടുതല്‍ മനുഷ്യരുടെയും അവസ്ഥ. അഴുക്കും പൊടിപടലങ്ങളും പിടിച്ച മനതലങ്ങളില്‍ നിന്ന് നാം മറ്റുള്ളവരെ വീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ മഞ്ഞപ്പിത്തം പിടിച്ചവനെപ്പോലെയാണ്. അവന്‍ എല്ലാം മഞ്ഞയായി കാണുന്നു. അതുപോലെ ഇവനും മുഴുവന്‍ അഴുക്ക് ചാലുകളായി തോന്നും. നമ്മുടെ സന്തോഷ സന്താപങ്ങളുടെ കാരണക്കാര്‍ നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരാണ് എന്ന് നാം ചിന്തിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഒന്ന് കൂടെയുള്ള അഗാധമായ ചിന്തയില്‍ നമുക്ക് മനസ്സിലാകും അതിന്‍റെയെല്ലാം കാരണക്കാര്‍ നാം തന്നെയാണെന്ന്.
                        മഹാന്‍മാര്‍ പറഞ്ഞതായികാണാം ജനങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നവന്‍ ദുഃഖിച്ച് ചാവും. ജനങ്ങളുടെ തൃപ്തി കിട്ടാക്കനിയാണ്. ജനങ്ങളുടെ തൃപ്തി ഒരിക്കലും പൂര്‍ണ്ണാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കിട്ടാക്കനിയാണെങ്കില്‍ അല്ലാഹുവിന്‍റെ തൃപ്തി നിര്‍ബന്ധമായും നേടേണ്ടതാണ്. ഇഹലോകത്തേയും പരലോകത്തേയും സന്തോഷവും ഐശ്വര്യവും ആര്‍ജ്ജിക്കണമെങ്കില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കും പൊതുസമൂഹത്തിനും ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും സര്‍വ്വ ചരാചരങ്ങളേയും സൃഷ്ടിച്ച് പക്ഷം കൂടാതെ പരിപാലിക്കുന്ന രക്ഷിതാവായ അല്ലാഹുവിന്‍റെ തൃപ്തി കാംക്ഷിച്ചാവണം നമ്മുടെ കര്‍മ്മരേഖ നാം ചിട്ടപ്പെടുത്തേണ്ടത്. ഇത്തരത്തില്‍ തന്‍റെ നിലപാടുകളെക്കുറിച്ചും ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചും ദൃഢബോധമുളളവന് പിന്നെ മറ്റുളളവരുടെ കുറ്റങ്ങള്‍ക്കും കുറവുകള്‍ക്കും പുറകെപോകാന്‍ താല്‍പര്യമോ സമയമോ കാണില്ല. അവര്‍ക്ക് ജനങ്ങളുടെ ദുന്‍യവിയായ കാര്യങ്ങളില്‍ വ്യാകുലതകളുമില്ല. ആദ്യം നമ്മുടെ മനസ്സാണ് സ്ഫുടമാകേണ്ടത്. നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ അടിഞ്ഞ്കൂടിയ മാലിന്യങ്ങളേയും പൊടിപടലങ്ങളേയും തുടച്ച് നീക്കാന്‍ നാം തയ്യാറായാല്‍ മറ്റുളളവരില്‍ നന്‍മ കാണാനാകും
ജൂഹ കഥകളില്‍ രസകരമായൊരു കഥ കാണാന്‍ കഴിയും ജൂഹയും മകനും കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി അങ്ങാടിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നത് കണ്ട ജനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു. ആ ജൂഹ എത്ര ക്രൂരനായ മനുഷ്യനാണ്. അയാളും മകനും കൂടി ആ പാവം കഴുതയുടെ പുറത്ത്കയറി ഇരിക്കുന്നു. ഇത് കേട്ട ജൂഹ മകനെ കുതപ്പുറത്തിരുത്തി യാത്ര തുടര്‍ന്നു. ഇതുകണ്ട ജനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു. എന്ത് ദുഷ്ടനായ മകനാണ് ആ പാവം വൃദ്ധനെ നടത്തിക്കൊണ്ട് അവന്‍ കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ടോ. ഇതുകേട്ട മകന്‍ ഉടന്‍ തന്നെ കഴുതപ്പുറത്ത്നിന്നിറങ്ങി ജൂഹയെ കഴുതപ്പുറത്ത് കയറ്റി യാത്ര തുടര്‍ന്നു. ഇത് കണ്ട പൊതുജനം വീണ്ടും പറഞ്ഞു. എന്ത് അപമാന്വിതനായ പിതാവാണ് അദ്ദേഹം തന്‍റെ പാവം മകനെ നടത്തിക്കൊണ്ട് കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി സുഖിച്ച് യാത്ര ചെയ്യുന്നുവോ. ജനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കേട്ട് പൊറുതിമുട്ടിയ ജൂഹയും മകനും കഴുതയെ ചുമന്നുകൊണ്ട് പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ കഴുതയേയും ചുമന്മ്പോകുന്ന ജൂഹയേയും മകനേയും കണ്ട പൊതുജനം ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. കഴുതയെ ചുമക്കുന്ന കഴുതകള്‍.
                             കഥയുടെ സത്യവശം എന്തുമാകട്ടെ ജനങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരുടെ നേര്‍ചിത്രമാണ് ഈ കഥ. എന്നുകരുതി എല്ലാ തോന്നിവാസവും ചെയ്ത് എല്ലാവരുടെയും മുന്നില്‍ പരിഹാസപാത്രമാകണമെന്നല്ല. ജനങ്ങളെ തൃപ്തിയേക്കാള്‍ സൃഷ്ടാവിന്‍റെ തൃപ്തിക്കാണ് മുന്‍ഗണന നല്‍കേണ്ടത്. മറിച്ച് സൃഷ്ടികളുടെ തൃപ്തിക്ക് സാമാന്യതയില്‍ കവിഞ്ഞ മുഖവില നല്‍കിയാല്‍ ജൂഹയുടെയും മകന്‍റെയും അവസ്ഥയാകും പരിണിത ഫലം. പ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദ് നബി (സ) തങ്ങള്‍പോലും ചിലര്‍ക്ക് സ്വീകാര്യനായിരുന്നില്ല. സത്യമതത്തിന്‍റെ പ്രചണ്ട പ്രചരണവുമായി പ്രവാചകന്‍ പ്രബോധന ദൗത്യത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നുവന്നപ്പോള്‍ തന്‍റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കുടുംബക്കാര്‍ പോലും പ്രവാചകനെ തൃപ്തിപ്പെട്ടില്ല. അവര്‍ പ്രവാചകനോട് അകലം പാലിച്ചു. ഇതില്‍ വിഷമം തൂകിയ വിശ്വപ്രവാചകനെ അല്ലാഹു സമാശ്വസിപ്പിക്കുന്നത് നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയും. അവരെയോര്‍ത്ത് വ്യാകുലപ്പെടേണ്ടെന്നും സത്യം ബോധ്യമായിട്ടും മനഃപൂര്‍വ്വം ദുര്‍പാത ആഗിരണം ചെയ്തവരെപ്പറ്റി ദുഃഖം വേണ്ടെന്നും പ്രവാചക ദൗത്യം പ്രബോധനമാണെന്നും അല്ലാഹു വ്യക്തമാക്കിക്കൊടുത്തു. ഇതില്‍ നിന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത് താനെടുത്ത തീരുമാനങ്ങളുടെ ഗുണദോഷങ്ങള്‍ പുല്‍കേണ്ടത് ആ വ്യക്തി തന്നെയാണെന്നാണ്.
                              നബി(സ)ക്ക് വ്യക്തമായ ദിശാബോധവും മാര്‍ഗവും ഉണ്ടായിരുന്നു. നമുക്കും വ്യക്തവും സുദൃഢവുമായ ഒരു അക്ഷയ പാത അവിടുന്ന് പഠിപ്പിച്ച് തന്നിട്ടുണ്ട് ജനങ്ങളുടെ തൃപ്തി അവഗണിച്ച് അല്ലാഹുവിന്‍റെ പ്രീതി തേടിപോകുന്നവന്‍റെ കാര്യം അല്ലാഹു ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു. നാം ജൂഹ കഥയിലെ കഴുതയെ ചുമക്കുന്ന കഴുതകള്‍ ആകാതെ സ്വവിജയം കാംക്ഷിച്ച് സൃഷ്ടാവിന്‍റെ തൃപ്തിക്ക് പാത്രീഭൂതരാകാന്‍ വേണ്ട പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടുക. മനസ്സില്‍ നിന്ന് അസൂയയും കുശുമ്പും ഉള്‍നാഢ്യവും മാറ്റിവെച്ച് തെളിഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടെ സൃഷ്ടാവിന്‍റെ സമക്ഷം പുല്‍കാനായാല്‍ നാമും വിജയികളുടെ പക്ഷം ചേരും അല്ലാത്ത പക്ഷം നാം പരാജിത പക്ഷത്ത് അണിചേരേണ്ടി വരും. ഈയൊരു നഗ്ന സത്യം മനതാരില്‍ സൂക്ഷിച്ചാവട്ടെ നമ്മുടെ ഇനിയുളള ഓരോ ചവിട്ടടികളും.  

Sunday, 24 September 2017

തിരുനബി(സ്വ) ജന്മദിനം

           തിരുനബി(സ്വ) ജന്മദിനം

            തിരുനബി(സ്വ) തന്നെ അവിടുത്തെ ജന്‍മദിനത്തില്‍ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അതിന് പ്രേരണ നല്‍കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അബൂഖതാദത്തില്‍ അന്‍സാരി(റ)യില്‍ നിന്ന് നിവേദനം: നിശ്ചയം തിങ്കളാഴ്ച ദിവസം നോമ്പ് പിടിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് റസൂലുല്ലാഹി(സ്വ) തങ്ങളോട് ചോദിക്കപ്പെട്ടു. അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: അന്നാണ് എന്നെ പ്രസവിക്കപ്പെട്ടത്. എനിക്ക് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ ഇറക്കപ്പെട്ടതും അന്ന് തന്നെയായിരുന്നു. (മുസ്ലിം). ഈ ഹദീസിന്‍റെ വ്യാഖ്യാനത്തില്‍ ഇമാം മുല്ലാ അലിയ്യുല്‍ ഖാരി (റ) തന്‍റെ മിര്‍ഖാത്തില്‍ വിവരിക്കുന്നു. "ഭൗതികവും പാരത്രികവുമായ അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉത്ഭവ സമയം പ്രത്യക്ഷവും പരോക്ഷവുമായ സല്‍കര്‍മ്മങ്ങളെ കൊണ്ട് ധന്യമാക്കാന്‍ ഏറ്റവും അര്‍ഹതപ്പെട്ടത് തന്നെയാണ്. അതില്‍ നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കല്‍ നിര്‍ബന്ധവും നോമ്പ് നിര്‍വ്വഹിക്കാന്‍ ബാധ്യതപ്പെട്ടതുമാണ്. കാരണം പൂര്‍ണ്ണ അനുഗ്രഹം അല്ലാഹു എനിക്ക് നല്‍കിയതിന് വേണ്ടി" എന്നാണ് ഈ പറഞ്ഞതിന്‍റെ വിവക്ഷ. ഇമാം ത്വീബി (റ) പറഞ്ഞത് "ആ ദിവസത്തിലാണ് നിങ്ങളുടെ നബിയുടെ ഉത്ഭവവും, നിങ്ങളുടെ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥം ഇറക്കിയതും. പ്രവാചകത്വം സ്ഥിരപ്പെട്ടതും അന്നാണ്. എന്നിരിക്കെ നോമ്പെടുക്കാന്‍ ഇതിനേക്കാള്‍ ബന്ധപ്പെട്ട ദിവസം മറ്റേതുണ്ട്. ആ ദിവസത്തിന്‍റെ പുണ്യം പറയേണ്ടതില്ലെന്നര്‍ത്ഥം." നബി(സ്വ) തങ്ങള്‍ക്ക് നുബുവ്വത്ത് നല്‍കി ആദിരിക്കാന്‍ അല്ലാഹു തെരെഞ്ഞെടുത്തതും നബി (സ്വ) യുടെ ജډദിനമായിരുന്നുവെന്നതും വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്.
                 നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ വെള്ളിയാഴ്ചയെ കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ പഠിപ്പിക്കുന്നതായി കാണാം. അബൂഹുറൈറ(റ) യില്‍ നിന്ന് നിവേദനം: റസൂലുല്ലാഹി (സ്വ) പറഞ്ഞു: "സൂര്യന്‍ ഉദിച്ച ദിവസങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും ഉത്തമമായത് വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസമാണ്. ആ ദിനത്തിലാണ് ആദം(അ) യെ പടക്കപ്പെട്ടത്. അന്ന് തന്നെയാണ് ആദം നബി(അ)ന് സ്വര്‍ഗ്ഗപ്രവേശം നല്‍കപ്പെട്ടതും. അവിടുന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറക്കപ്പെട്ടതും അന്ന് തന്നെ. ഖിയാമത്ത് നാള്‍ സംഭവിക്കുന്നതും വെള്ളിയാഴ്ച തന്നെയായിരിക്കും." 
മറ്റൊരു ഹദീസ് ഇങ്ങനെ വായിക്കാം; നിശ്ചയം നിങ്ങളുടെ ഉത്ക്കൃഷ്ട ദിവസങ്ങളില്‍ പെട്ടതാണ് വെള്ളിയാഴ്ച. അതിലാണ് ആദം നബി (അ) യെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. ആദം നബി (അ) യുടെ ആത്മാവ് പിടിക്കപ്പെട്ടതും അന്ന് തന്നെ. അതിനാല്‍ അന്നേ ദിവസം നിങ്ങള്‍ എന്‍റെ മേല്‍ സ്വലാത്ത് വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുക. കാരണം നിങ്ങളുടെ സ്വലാത്തുകള്‍ എനിക്ക് പ്രദര്‍ശിക്കപ്പെടും. അവര്‍ ചോദിച്ചു: അല്ലാഹുവിന്‍റെ റസൂലേ! അങ്ങ് നുരമ്പിയിട്ടുണ്ടാവില്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ സ്വലാത്തുകള്‍ അങ്ങേക്ക് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കപ്പെടുക?" ഉടന്‍ നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു: അമ്പിയാക്കളുടെ ഭൗതിക ശരീരം തിന്നുന്നത് ഭൂമിക്ക് അല്ലാഹു ഹറാമാക്കിയിരിക്കുന്നു". ഇമാം അഹ്മദ്(റ), അബൂദാവൂദ്, നസാഈ(റ) തുടങ്ങി ധാരാളം മുഹദ്ദിസുകള്‍ ഈ ഹദീസ് ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 
ഇബ്നു അബ്ബാസ്(റ)നെ തൊട്ട് നിവേദനം: "മഹാനവര്‍കള്‍ എന്ന ആയത്ത് പാരായണം ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ സമീപത്ത് നിന്നിരുന്ന ഒരു ജൂതന്‍ പറഞ്ഞു: ഈ ആയത്ത് ഞങ്ങളുടെ മേലിലാണ് അവതരിച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍ ആ ദിവസം ഞങ്ങള്‍ ആഘോഷ ദിവസമാക്കുമായിരുന്നു. ഉടനെ ഇബ്നു അബ്ബാസ് (റ) പറഞ്ഞു; അതിറങ്ങിയത് രണ്ട് ആഘോഷങ്ങളുടെ ദിവസത്തിലായിരുന്നു. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച അറഫാ ദിനത്തില്‍". (ദുര്‍റുല്‍ മന്‍സൂര്‍)
                  ത്വാരിഖ് ബ്നു സിയാദ്(റ)നെ തൊട്ട് നിവേദനം; "ഒരു ജൂതന്‍ ഉമര്‍ (റ) ന്‍റെ അരികില്‍ വന്ന് പറഞ്ഞു. ഓ അമീറുല്‍ മുഅ്മിനീന്‍! നിങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ പാരായണം ചെയ്യുന്ന ഒരു സൂക്തം അത് ജൂത സമൂഹത്തിന്‍റെ മേലിലാണ് അവതരിച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍ ആ ദിവസം ഞങ്ങള്‍ ആഘോഷദിവസമാക്കുമായിരുന്നേനെ. ഉമര്‍ (റ) പറഞ്ഞു; ഏത് ആയത്താണ്ത്? ജൂതന്‍: "ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ മതം നിങ്ങള്‍ക്ക് ഞാന്‍ സമ്പൂര്‍ണ്ണമാക്കിത്തന്നിരിക്കുന്നു" എന്ന ആയത്താണ്. ഉമര്‍(റ) : അത് അവതരിച്ച ദിവസവും സ്ഥലവും എനിക്കറിയാം. നബി (സ്വ) തങ്ങള്‍ക്ക അറഫയില്‍ വെച്ച് വെള്ളിയാഴ്ചയാണത് അവതരിച്ചത്. അതവാ മുസ്ലിംകള്‍  ആ ദിവസങ്ങള്‍ ആഘോഷ ദിവസമായി കൊണ്ടാടുന്നുണ്ട് എന്നര്‍ത്ഥം. (തഫ്സീര്‍ ഖാസിന്‍).
                        ഇമാം ഖസ്ഥല്ലാനി (റ) പറയുന്നു; നബി (സ്വ) യുടെ ജനനം റബീഉല്‍ അവ്വല്‍ 12 നാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ സമയം നബി (സ്വ) യുടെ ജډസ്ഥലം സന്ദര്‍ശിച്ച് മക്കക്കാര്‍ ജډദിനം ആചരിച്ച് വരുന്നത് (അല്‍ മവാഹിബുല്ലദുന്നിയ്യ 1/142. 
ചുരുക്കത്തില്‍ അല്ലാഹുവിന്‍റെ അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ വര്‍ഷിച്ച മഹത്തായ ദിനങ്ങള്‍ക്കും സമയങ്ങള്‍ക്കും സ്ഥലങ്ങള്‍ക്കും പുണ്യമുള്ളതാണെന്നും അവ ആഘോഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നും മേല്‍വിവരിച്ച ആയത്തുകളില്‍ നിന്നും ഹദീസുകളില്‍ നിന്നും വ്യക്തമായി. 
ഇമാമുകള്‍ പറഞ്ഞതെന്ത്?
                          ഇമാം ഹസന്‍ ബസ്വരി (റ) : "ഉഹ്ദ് പര്‍വ്വതത്തോളം സ്വര്‍ണ്ണം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അത് മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ റസൂല്‍ (സ്വ) തങ്ങളുടെ മൗലിദ് പാരായണത്തിന് ചെലവഴിക്കുമായിരുന്നു." (ഇആനത്ത്). 
ബഹുമാനപ്പെട്ട മഅ്റൂഫുല്‍ കര്‍ഖി (റ) പറഞ്ഞു; "മൗലിദുര്‍റസൂല്‍' പാരയണം ചെയ്യുന്നതിന് വേണ്ടി വല്ലവനും ഭക്ഷണം തയ്യാര്‍ ചെയ്യുകയും വിളക്ക് കത്തിച്ച് ആളുകളെ വിളിച്ചു കൂട്ടുകയും ജډദിനത്തില്‍ പുതുവസ്ത്രം ധരിച്ചും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചും ഭംഗിയാവുകയും ചെയ്താല്‍ അമ്പിയാക്കډാരോട് കൂടി അല്ലാഹു അവനെ ഒരുമിച്ചു കൂട്ടുകയും ("നീ സ്നേഹിച്ചവരോടൊപ്പമാണ് നീ" എന്ന തിരുവചനം ഓര്‍മ്മിക്കുക) 'ഇല്ലിയ്യീന്‍' എന്ന ഉന്നതസ്ഥാനം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഒരുത്തന്‍ നാണയത്തുട്ടുകളെടുത്ത് വെച്ച് അതില്‍ മൗലിദ് പാരായണം ചെയ്യുകയും ആ പണം തന്‍റെ പണത്തോട് കൂടെ കൂട്ടി കലര്‍ത്തുകയും ചെയ്താല്‍ അതില്‍ ബറക്കത്ത് ഉണ്ടാവുന്നതാണ്. അതിന്‍റെ ഉടമസ്ഥന്‍ ദരിദ്രനാവുകയോ അവന്‍റെ കരം കാലിയാവുകയോ ഇല്ല. റസൂലുല്ലാഹി (സ്വ) യുടെ ബറക്കത്ത് കൊണ്ട്." (ഇആനത്ത്).
                  ഇമാം ഖസ്ത്വല്ലാനി (റ): "മുസ്ലിംകള്‍ തിരുനബി (സ്വ) തങ്ങളുടെ ജډദിനം ആഘോഷിക്കുകയും അതിന്‍റെ രാത്രികളില്‍ സദ്യകള്‍ സംഘടിപ്പിക്കുകയും പലതരം ദാനധര്‍മ്മങ്ങള്‍ നിര്‍വ്വഹിക്കുകയും നډകള്‍ അധികരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പതിവ് മുസ്ലികളില്‍ നടന്നുവരുന്ന സദാചാരമാണ്. അതിന്‍റെ ബറക്കത്തിനാല്‍ സര്‍വ്വവിധ മഹത്വങ്ങളും അവരില്‍ വെളിവാകുന്നുമുണ്ട് (അല്‍ മവാഹിബുല്ലദുന്നിയ്യ).
                           പുത്തനാശയക്കാര്‍ അവരുടെ നേതാവായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ഇബ്നുതൈമിയ്യ:" ജډദിനത്തെ ചിലയാളുകള്‍ ബഹുമാനിക്കുകയും അതിനെ ഒരു വലിയ ഉത്സവമാക്കുകയും ചെയ്തുവരുന്നു. അവരുടെ സദുദ്ദേശവും നബി (സ്വ) തങ്ങളോടുള്ള ആദരവ് പ്രകടിപ്പിക്കലും കാരണമായി അവര്‍ക്കതിന് മഹത്തായ പ്രതിഫലം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും" (ഇഖ്തിളാഉ സ്വിറാത്തില്‍ മുസ്തഖീം).

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...